Najznačajnije ličnosti u historiji Novog Pazara (1461-2017)

Uređuje: Mensur Zukorlić (tel.: 063 8 413 545, E-mail: Ova e-mail adresa je zaštićena od spambotova. Omogućite JavaScript da biste je vidjeli.)

 

Novi Pazar je historijsko ime grada koje, po jednoj od više pretpostavki, potiče od kovanice Jeni Pazar, što znači „novi“ i „pijaca ili pazar“. Novopazarci svoj grad najčešće zovu Šeher (tur. şehir; per. شهر  / šahr), imenom koje je gradu dao njegov osnivač Isa-beg Ishaković. Zbog svog orijentalnog izgleda nazivan je i imenom Yeni suk (nova pijaca).

Na ovoj stranici možete pronaći i pročitati biografije poznatih ličnosti koje su obeležile historiju u različitim razdobljima i oblastima. Izdvojili smo značajne ličnosti iz oblasti nauke, istaknute umjetnike, političare, kao i ličnosti porijeklom iz Novog Pazara, a koji su dali doprinos kroz različite vidove državi u kojoj žive i gradu iz koga potiču.

Pogledajte čime su se bavili, gdje su živjeli i šta je obeležilo život ljudi koji su svojim radom i djelima ostavili neizbrisiv trag u historiji Novog Pazara. Kako bismo vam obezbijedili što bogatiji izvor informacija o najznačajnijim historijskim ličnostima, listu biografija ćemo redovno dopunjavati.

 

 

Bandžović dr. Safet:  rođen 25. decembar 1961. godine u Novom Pazaru, bosanskohercegovački je pisac i historičar, direktor biblioteke "Dositej Obradović"  u Novom Pazaru (1992). Diplomirao je na Filozofskom fakultetu u Sarajevu, Odsek za historiju, 1985, godine. Postdiplomske studije završava na Filozofskom fakultetu u Beogradu odbranivši 1989. magistarski rad pod naslovom "Demografska kretanja stanovništva Bosne i Hercegovine 1941-1945". Na Filozofskom fakultetu u Sarajevu  odbranio je doktorsku tezu pod naslovom "Iseljavanje muslimanskog slavenskog stanovništva (Bošnjaka, Goranaca, Torbeša i dr.) iz Sandžaka, Makedonije i sa Kosova u Tursku (1912. - 1970.)".

Radio je u Institutu za historiju u Banjoj Luci, Institutu za nacionalne odnose u Sarajevu, a sada radi u Institutu za historiju u Sarajevu. 

 

 

Bećović Prof. dr. Mehmed: bivši ambasador Rebublike Srbije u Kraljevini Maroko,  bio je redovan  profesor arapskog  jezika na  Prištinskom i  Alfa/BK  Univerzitetu.

Rođen 24.maja 1949.godine u Nišu. Diplomirao na Filološkom fakultetu- grupa za  orijentalne jezike u Prištini 1977.  Doktorsku disertaciju je odbranio 1995. godine na temu "Alhamijado književnost stvralaca Novopazarskog sandžaka" na Filološkom fakultetu – Univerzitetu » Ćirilo i Metodije » Skoplje.

Učesnik brojinih naučnih skupova. 2004. godine  Odlukom Savet ministara SCG je imenovan za izvanrednog i opunomoćenog ambasadora SCG u Islamskoj Republici Mauritaniji na nerezidencijalnoj osnovi sa sedištem u Rabatu kao i za izvanrednog i opunomočenog ambasadora SCG u Rebublici Senagal na nerezidencijalnoj osnovi sa sedištem u Rabatu .

12.maja 2009.godine na Alfa UNiverzitetu, Fakultet za trgovinu i bankarstvo, Odeljenje Novi Pazar, redovan  prof. arapskog jezika. Poznavalac više stranih jezika. Objavljene knjige: Alhamijado književnost i jezik stvaralaca novopazarskog Sandžaka,"Divana"novopazarskog pesnika iz XIX veka, Sulejmana Tabakovića;                                                                                                            Islamski praznici i blagoslovljene noći; Šerijatsko pravna rešenja”Fetve”, od prof. Husejina Đoze, Kako obaviti islamsku molitvu; Arapski jezik u svakoj prilici; Svako svoj od kamena kuli, Junačke narodne pjesme Bošnjaka Sandžaka; Đerđelez Alija kroz Sandžak, Junačke narodne pjesme Bošnjaka Sandžaka. Junačke narodne pjesme Bošnjaka Sandžaka, je petogodišnj rad na projektu sa mr. Izudinom Šuševićem. Objavio je više naučnih i stručnioh radova kao i prevoda sa arapskog jezika: arapska proza od nobelovca Nedžiba Mahfuza; sakralni spomenici Novog Pazara; -toponimi novopazarskog Sandžaka; turcizmi u govornom jeziku naroda Sandzaka; poreklo religija ; natpisi na nadgrobne spomenike u Novom Pazaru iz osmanskog perioda;                                             

 

 

Bejtić Mehmed: rođen je u Bijelom Polju 31. oktobra 1925. godine. Bio je prosvetni radnik, profesor geografije i magistar turizma. Radni vek je proveo u Novom Pazaru arde’i na vrlo odgovornim mestima: direktor Osnovne škole „Rifat Burdžović – Tršo“ direktor Učiteljske škole. Izabran je za  predsednika Novog Pazara od 3. juna 1966, i mandat mu je trajao do 1. maj 1974. godine.

U vremenu njegova dva mandata događaji u zemlji su uticala  na život i rad stanovnika Novog Pazara, pa i način rada i delovanja opštinskih organa vlasti.

Mehmedov predsednički mandat upisao je u istoriju Novog Pazara nekoliko značajnih događaja:

U posetu Novom Pazaru 15. aprila 1971. godine došao je predsednik SFRJ Josip Broz Tito sa suprugom Jovankom i pratnjom. Njegov domaćin bio je predsednik SO-e Mehmed Bejtić.

U gradu je 7. februara 1972. godine otvorena Radio stanica, dok je Učiteljska škola iste godine prestala sa radom. Ni danas nije jasan razlog zbog čega je došlo do prestanka rada ove obrazovne ustanove koja je sve vreme obezbeđivala odličan kadar i za područje Crne Gore.

Zdravstvene institucije u gradu, uz veliku pomoć srodnih institucija u Srbiji, uspešno su u novopazarskom kraju sanirale opasnost od epidemije variole (velikih boginja).

Novi Pazar je u ovom periodu imao tri banke: Beogradsku udruženu banku, osnovanu 1967. godine; Banku Kosova „Ban kos" i ekspozituru Jugobanke iz Kraljeva, a od 1972. godine i dva osiguravajuća društva, DOZ iz Beograda i Osiguravajući zavod „Sarajevo". Usvojen je program kišne i fekalne kanalizacije u gradu, završavan put Novi Pazar - Ribariće i započeta izgradnja Hotela „Vrbak". Dve benzinske pumpe u gradu je otvorila INA iz Zagreba.

Monografija Grada, rad grupe autora, pod nazivom „Novi Pazar i okolina" objavljena je 1969. godine zahvaljujući sve boljim mogućnostima i ličnim zalaganjem predsednika SO-e Mehmeda Bejtića. Za potrebe turizma štampani su Turistički vodič, prospekt i razglednice Novog Pazara i spomenika kulture ovog kraja. Na dan grada, 28. novembra 1973. godine, svečano je otvoren Zavičajni muzej, koji se urađenom Stalnom postavkom, predstavio brojnim gostima i široj javnosti.

Na osam svečanih sednica, koliko ih je održano u toku dva predsednička mandata Mehmeda Bejtića, dodeljeno je 68 odlikovanja, 153 Novembarske nagrade i 16 diploma. Gimnazija je dobila Orden „Bratstva i jedinstva".

Bejtić je po isteku dva svoja mandata bio direktor Robne kuće „Beograd" i „Minela". Odbio je sve pokušaje da se uključi u političke stranke sa nacionalinim obeležjem i zbog toga imao dosta neprijatnosti. Nemila događanja kao što je raspad zemlje i posledice toga, sigurno su ubrzale njegovu smrt. Umro je 5. aprila 1994. godine, a u Novopazarskom zborniku broj 18 objavljena je Bejtićeva kraća biografija.

 

 

Biševac Nihat: rođen je 9. januara 1964. godine u Novom Pazaru. Završio je Ekonomski fakultet u Prištini. U toku svoje karijere obavljao je više odgovornih funkcija (profesor u Ekonomskoj trgovinskoj školi, direktor Sportskog saveza Novog Pazara i direktor Nacionalne službe za zapošljavanje) na kojima je pokazao veliku stručnost i menadžersku sposobnost posebno u pogledu organizacije rada i vođenja raznih projekata. Veoma značajan  doprinos u društvu Nihat Biševac je dao u oblasti sporta. Titulu za sportistu Novog Pazara dobio je 1989. godine.  Nakon okonačanja  aktivne karijere u sportu, Nihat Biševac je svojim aktivnostima i zalaganjem za afirmaciju  sporta kod mladih doprineo popularizaciji pozitivnih vrednosti u društvu. Njegova inicijativa i preduzimljivost zaslužne su za izgranju mreže mini sportskih terena širom Novog Pazara.

Dugogodišnji je član Sandžačke demokratske partije. Oženjen, otac dvoje dece.

 

 

Brkanić-Sarajlija Arif: (1861-1916) objavio mevlud na bosanskom jeziku. Mevlud je objavljen 1911. godine. Ovaj zanimljivi nadimak, Sarajlija, nosi zahvaljujući svom muhadžerskom porijeklu, jer se negdje početkom osamdesetih godina IX vijeka obreo sa svojom porodicom u Novom Pazaru.

Predstavnici ove ugledne porodice u Novi Pazar dolaze kao muhadžeri. Ostalo je nepoznato da li se porodica Brkanić u Novi Pazar nastanila zbog porodičnih ili nekih drugih veza. Sigurno je jedino da je riječ o izuzetno učenim osobama koje su se vrlo brzo uključile u sveukupno odgojno obrazovni proces grada. Kao osoba visokog referencijalnog kruga, Arif ef. je vrlo brzo bio imenovan za jednog od predavača u Novopazarskoj medresi. U njoj je radio sa poznatim Novopazarskim alimima, među kojima ističemo Tahira ef. Popova iz Vučitrna i Nazifa ef. Šuševića.

O Arifovom životu pisao je i poznati bošnjački učenjak Mehmed ef. Handžić koji je o njegovoj biografiji napisao "Arif sin Mustafe unuk Mehmeda i pra unuk Saliha". Prema nepotpunim podacima Arif Brkanić je umro u Novom Pazaru u 65 godini. U Novom Pazaru i Sandžaku je objavljivanje ovog mevluda izazvalo veliko interesovanje, jer je došlo iz pera bošnjačkog muderrisa (profesora) vaiza (predavača) šaira (pjesnika), koji je u javnosti i među ulemom plenio duboko poštovanje i visoku cijenu. Brkanićev mevlud nosi sve epitete vrlo kvalitetnog spjeva, odnosno mevluda o životu i djelu najodabranijeg božijeg poslanika Muhammeda savs. Brkanićev mevlud je napisan na 21. str. Prva stranica mevluda Arifa ef. B. Sarajlije sadrži upute o načinu čitanja - učenja mevluda. 

 

 

Čilerdžić Hamidaga:  rođen je u Novom Pazaru 1860. godine i po zanimanju je bio renterijer. Za predsednika opštine postavljen je rešenjem Komande mesta austrougarske vojske 22. novembra 1915. godine, mandat mu je trajao do polovine 1916.

Hamidagin predsednički mandat upisao je u istoriju Novog Pazara nekoliko značajnih događaja iz perioda okupacije grada u Prvom svetskom ratu. Prva mera okupatora u gradu bila je organizovanje Becirks komande i Krajs komande, prvih i najvažnijih organa nemačke vlasti u gradu. Odmah posle toga raspušten je Odbor novopazarske opštine, čiji su članovi bili Muslimani, Srbi i Jevreji a imenovan novi Odbor sastavljen isključivo od Muslimana.

Prvih dana okupacije vlast je obećala agama i begovima da će im dozvoliti da uzimaju četvrtinu od svojih čifčija, kao za vreme turske vladavine. Naredba o tome objavljena je početkom 1916. godine. Na osnovu te naredbe age i begovi su uzimali četvrtinu u toku cele okupacije, od 1915. do 1918. godine.

Hamidaga Čilerdžić je  1916. godine uhapšen i osuđen od strane okupatorskih vlasti na kaznu zatvora. U zatvoru u Beogradu je ostao do kraja okupacije 1918. godine. Ostali su nepoznati pravi razlozi njegovog hapšenja i zatvorske kazne. Iz zatvora je pušten odmah po oslobođenju Beograda 1918. godine. Umro je u Novom Pazaru 1919. godine.

 

 

Crnišanin mr. Ramiz: rođen je 22. aprila 1925. godine u Novom Pazaru. Osnovnu školu i gimnaziju završio u Novom Pazaru, a Pravni fakultet i magistraturu u Beogradu.

„Crnišanin je bio omladinski rukovodilac u srezu i opštini Novi Pazar, a zatim predsednik opštine i sekretar Opštinskog komiteta SKS u Novom Pazaru, poslanik Republičke i Savezne skupštine, zamenik Saveznog javnog pravobranilaštva u Beogradu i advokat od 1993 do 2002. godine. Neprestano je bio aktivan u javnom i političkom životu. Pisao je za „Borbu“ iz Novog Pazara, bio je glavni i odgovorni urednik lokalnog lista „Bratstvo“. Objavio je više desetina članaka u stručnim listovima i časopisima i učestvovao na brojnim naučnim skupovima u zemlji i inostranstvu. Pisao je o Sandžaku, njegovom statusu, neophodnoj autonomiji i jasno i dosledno zastupao svoje političke stavove do kraja. Njegovi radovi bili su posvećeni demokratiji, ljudskim pravima, pravima Bošnjaka, pravdi i istini. Bio je jedan od najvećih sandžačkih intelektualaca i priznatih advokata u zemlji“, podsetili su iz „Foruma 10“.

Ramiz Crnišanin objavio je knjige: Tijesna čaršija, Priče iz tijesne čaršije, Rasprave, Ličnosti i događanja, Sandžak između Srbije i Crne Gore, Čaršijske priče i anegdote, Kazivanje hadži Jonuza Hamzagića, Sjećanje Jakupa Rahića i Slučaj Hafize Demirović. Crnišanin Ramiz je umro u Novom Pazaru 2016. godine.

 

 

Ćatović Hilmija: rođen je 1933. godine u Rožajama. Osnovnu školu završava u svom rodnom gradu. Srednju umetničku školu započinje u Herceg Novom, tada poznatoj srednjoj školi u kojoj su predavali Petar Lubarda, Milo Milunović i drugi. Hilmija se ističe vrednim učenjem i radom u klasi sa tada vršnjakom, danas poznatim slikarom Dadom Đurićem.

Nakon dve godine prelazi u Skoplje u Srednju umetničku školu u klasi čuvenog profesora Lazara Ličenovskog. Porodica Ćatović je u Skoplju već bila dobro poznata, naime Hilmijin otac Iljaz je bio profesor turskog jezika u Kraljevoj medresi.

Nakon Srednje umetničke škole Hilmija Ćatović upisuje se na Akademiju primenjenih umetnosti u Beogradu i to na drugu godinu studija kao izuzetno talentovan i kreativan student. Akademiju primenjenih umetnosti u Beogradu, odsek Slikarstvo završava u klasi profesora Vinka Gradana. Na istom fakultetu završava i postdiplomske studije kod profesora Rajka Nikolića i magistrira na temu “Slikarstvo u uslovima savremene arhitekture”.

Prvo radno iskustvo u pedagoškom radu profesor Hilmija Ćatović stiče 1957. godine u Novom Pazaru gde, kao prvi diplomirani profesor likovne kulture u Sandžaku, priprema i prvu samostalnu izložbu. Nakon toga odlazi za Beograd, a nedugo zatim odlazi u Prištinu, gde u poznatoj izdavačkoj kući “Rilindija” radi kao likovni urednik.

Ubrzo se u Prištini otvara prva Viša pedagoška škola i Hilmija Ćatović dobija posao profesora na predmetu Slikanje i crtanje. I tada profesor Ćatović važi za prvog akademskog slikara u Prištini. Zajedno sa nekoliko kolega učestvuje u osnivanju Akademije likovnih umetnosti.

Od samog početka profesor Ćatović vodi slikarsku klasu i za 40 godina profesorskog rada kroz njegovu klasu prolaze mnoge generacije, danas veoma poznatih stavaralaca među kojima su mnogi upravo slikari naših prostora (Novi Pazar, Rožaje-Sandžak). Vodio je profesor Ćatović nastavu na predmetima Crtanje, Tehnologija umetnosti, usled nedostatka kadrova.

Dugo godina profesor Ćatović radi kao šef katedre za slikarstvo, šef departmana likovnih umetnosti, zatim kao prodekan za nastavu Akademije likovnih umetnosti i predsednik privremenog upravnog odbora.

U penziju odlazi 2002. godine, ali ostaje zbog izuzetnih zasluga, profesor na postdiplomskim studijama.

Profesor Ćatović je tokom svoje bogate radne i likovne karijere radio na nekoliko fakulteta umetnosti u našoj zemlji, u svojstvu gostujućeg profesora (na Fakultetu za dizajn u Novom Pazari i Nišu).

Ćatović je bio i jedan od osnivača Udruženja likovnih umetnika Kosova na čijem je čelu bio dugo godina u svojstvu predsednika.

Tokom svoje bogate karijere profesor Ćatović je bio predsednik upravnog odbora SIZ- a kulture Kosova i Metohije. Autor je mnogih spomenika, mozaika i murala.

Dela Hilmije Ćatovića nalaze se u mnogim muzejima, galerijama i privatnim zbirkama. Član je ULUS-a. Ćatović je imao sedamdeset samostalnih i tristotine kolektivnih isložbi u zemlji i inostranstvu. Ćatović Hilmija je umro u Novom Pazaru 2016. godine.

 

 

Ćorović Fehimbeg: rođen je u Rasovu kod Bijelog Polja. U Novi Pazar je došao posle Prvog svetskog rata i odmah se uključio u politički život grada. Kada je 1922. godine osnovan Džemijet, Fehimbeg je izabran u rukovodstvo ove stranke. Na redovnim opštinskim predsedničkim izborima u jesen je izabran za predsednika Novog Pazara, njegov mandate  trajao je od  jeseni 1923 do sredine 1925. kao kandidat na listi Džemijeta.

Februara 1925. godine održani su poslanički izbori na kojima su kandidatske liste istakli Radikalna stranka i Džemijet. Protekli su u znaku terora nad Muslimanima organizovanog od strane Radikalne stranke, uz svestranu pomoć organa vlasti. Posle izbora počela je masovnija seoba Muslimana za Tursku. Iz Novog Pazara se iselilo preko 150, a iz Deževskog sreza oko 200 porodica. Izborni teror i seoba muslimanskog življa nisu ostali tajna za širu javnost. O tome su pisali beogradski listovi i štampa Bugarske, Grčke, Italije i drugih država. Na sva ova izborna događanja vlada Kraljevine SHS je odmah intervenisala tako što je poslala u Novi Pazar čačanskog župana Ljuba Ćirkovića sa zadatkom da kazni krivce, smiri Muslimane i zaustavi njihovo iseljavanje. Ćirković je ove, kao i druge zadatke, uspešno izvršio. U tome su mu mnogo pomogle ugledne muslimanske porodice u gradu i reforme koje je u to vreme u Turskoj sprovodio Kemal Ataturk, o kojima su ovdašnji Muslimani bili detaljno obavešteni.

Nezadovoljan položajem muslimanskog življa dao je ostavku na ovu funkciju i odmah otišao u Tursku. Živeo je u Izmiru i bavio se trgovinom, imao je samo kćerku po imenu Mazluma, radi kao advokat međunarodnog prava u Ankari, doktorila pravne nauke na Sorboni.

Bio je veliki prijatelj sa Kemalom Ataturkom. Zauzimao je značajne položaje u Carigradu, imao je nekoliko svojih fabrika i redovno je sa kćerkom Mazlumom dolazio u Novom Pazaru sve do njegove smrti.

Umro je 17. oktobra 1975. godine.

 

 

Ćeranić Rašidov Avdo - Prim dr. hirurg: U selu Zatonu, zaseok Kamine Kod Bijelog Polja Crna Gora rođen je Ćeranić Avdo 1. maja 1951 god od oca Rašida i majke Amire. Ovaj danas veoma obrazovani i iskusni hirurg živi sa svojom porodicom u Novom Pazaru. Oženjen Suprugom Hidnijetom spec. medicine rada, sa kojom ima troje dece.  Iste god.odlazi u vojsku u školu rezervnih oficira u Beogradu  a okončava u Peći. Posle vojske zapošljava se sa suprugom u Prištini koju ubrzo napušta i odlazi u Tutin a nakon šest meseci rada sasvim slučajno u potrazi za boljim uslovima života dolazi u Novi Pazar gde živi, radi i formira porodicu.

Kao doktor opšte medicine 1980. god. biva postavljen za načelnika te službe.

Dr. Avdo odlazi 1982. god. na specijalizaciju iz hirurgije na prvu hiruršku kliniku u Beogradu, a 1986. god. završava specijalizacju i od tada radi na hirurškom odeljenju opšte bolnice u Novom Pazaru.

Od samog početka dr Ćeranić kao specijalista hirurg marljivo radi i usavršava se u svojoj oblasti. On uvodi nove dijagnostičke procedure u lečenju svojih pacijenata. 

Postavljen je 1991. god. za gen. direktora tadašnjeg Medicinskog centra u Novom Pazaru u čijem  sastavu pored doma zdravlja i bolnice u N. Pazaru su i Dom zdavlja u Tutinu i Sjenici.

Svojim radom daje veliki doprinos unapređenju zdravstvene zaštite stanovništva tog regiona zajedno sa područjem Raške, Leposavića i Leška. Pokreće još jednu veliku donatorsku akciju za prikupljanje sredstava, kupuje opremu i prvi put formira i otvara službu za Neonatologiju. 

Na funkciju direktora ostaje do sredine 1993. god.

Na VMA u Beogradu 1993. God. odlazi na obuku iz oblasti endoskopije i ultrazvuka.

Piše i objavljuje stručne radove. Ukupno je napisao oko 50  autorskih i desetak koautorskih radova objavljenih u medjunarodnim časopisima i zbornicima. 2008 god je imenovan za generalnog direktora  Zdravstvenog centra u trajanju  od četiri ipo god. Raspisuje i daje spcijalizacije mladim lekarima iz raznih oblasti med. ukupno 42 specijalizacije. ZC. broji preko 1300 radnika i broji preko 220 lekara  sa preko 120 specijalista.

2006. god pokreće i izdaje po prvi put u istoriji novopazarskog zdravstva stručno-medicinski časopis, „Sanamed“ koji redovno izlazi. 

U svom profesionalnom radu uradio je i preko osam hiljada operacija među kojim se mogu istaći i mnoge rijetke i neuobičajene za uslove u kojima je radio a među najređim su i tri povrede srca koje je operisao 1992,2002 i 2009. god.

Član je likovnog kluba “Sopoćani” On je  kao i u oblasti  svog profesionalnoga poziva, kako kaže svoje prve ljubavi hirurgije i u polju slikarstva ostavio duboke impresije i dug prema čoveku. Angažovan je kao stručni saradnik opšte hirurgije državne bolnice u Bijelom polju. U izdanju mu je i prvi roman u 2017. god.

 

 

Daca Ahmed: rođen je u Novom Pazaru 1894. godine,  njegov mandat trajao je od  aprila 1941 do 1. mart 1942. godine. Za vreme Kraljevine Jugoslavije bio je činovnik Trgovačko privredne banke u gradu. Pripadao je Džemijetu od osnivanja, 1922. godine. Posle zabrane rada ove muslimanske partije 1925. godine, Daca je bio jedan od rukovodilaca Džemijeta u ilegali i prvi čovek u svim aktivnostima ove partije, kao i bankarsko trgovačkim poslovima. 

Streljan je na Hadžetu januara 1945. godine.

 

 

Davidović Dušan: bio je predsednik Novog Pazara od 1933.- do  aprila 1941. Advokat Dušan Davidović bio je predsednik Demokratske stranke i Četničkog udruženja Deževskog sreza. Rođen je u Negotinu 1893. godine, a njegova porodica se doselila u Novi Pazar 1. marta 1914. godine. Kao vojnik kraljevine Srbije bio je učesnik u Prvom svetskom ratu od 1914. do 1918. godine.

Za predsednika Novog Pazara Dušan je biran u dva uzastopna mandata, na opštinskim izborima 1933. i 1936. godine, kao kandidat Demokratske stranke. Pod uticajem Aćifa Hadžiahmetovića i njegovih saradnika za njega je glasala većina Muslimana, a manji broj Srba, koji su većinom bili za, takozvanu Jerezu, kako se skraćeno zvala Jugoslovenska radikalna zajednica.

Dušan je imao i najduži predsednički mandat. Pored dva redovna, od 1933. do 1939. godine, zbog ratne psihoze i početka Drugog svetskog rata, mandat mu je produžen bez izbora, tako da je ostao na ovoj funkciji sve do 1941 .godine.

Ovaj period karakteriše više značajnih istorijskih događaja koji su imali veliki uticaj na novopazarski kraj: opštinski izbori u gradu 1933. i 1936. godine; ubistvo kralja Aleksandra I Karađorđevića u Marseju 9. oktobra 1934. godine; dolazak Hitlera na vlast u Nemačkoj; poslanički izbori za Deževski srez 1935. godine; sve organizovanija legalna i ilegalna aktivnost KPJ; formiranje pete kolone i njena ilegalna aktivnost; prvi štrajkovi opančarskih i obućarskih radnika u istoriji grada; osnivanje Kulturno prosvetnog i sportskog društva „Radnik", koje je na zahtev organa vlasti promenilo naziv u „Građanski"; konačan poraz „Jereze" na poslaničkim izborima 1938. Godine, potpisivanje Trojnog pakta jugoslovenske Vlade Cvetković - Maček.

Predsednički mandat Dušana Davidovića i odbornika prestali su 18. aprila 1941. godine, po naređenju nemačke Komande mesta. Dušanu je savetovano, čak i naređeno da napusti grad, pa je otišao u Kragujevac gde je radio kao advokat. U tom gradu je i umro 1961. godine.

 

 

Dervišnurović Osman: rođen je u Novom Pazaru 28. decembra 1917. godine. Bio je krojački radnik i pre rata pripadao naprednom radničkom pokretu. Bio je predsednik Gradskog narodnog odbora od 19. maja 1949. do 15. septembra 1950. godine, bio je predsednik u dva mandata. Prvi mandat 19. maj 1949. - 15. septembar 1950.

Ceo prvi mandat Osmana Dervišnurovića protekao je u znaku jake ekonomske blokade zemlje od strane istočnoevropskih zemalja na čelu sa SSSR-om. Posledice blokade najviše je osetila privreda Novog Pazara. Zbog restrikcije investicija obustavljena je izgradnja fabrike vunarskih proizvoda, predviđena petogodišnjim planom Srbije.

Godine 1949. završena je prva stambena zgrada u društvenoj svojini i dobila stanare; otvorena je prva ambulanta u kojoj su radili novopazarci Ismail Bošnjović i Asim Duštinac; osnovano je Dobrovoljno vatrogasno društvo, Zanatska komora, a Gradsko transportno preduzeće nabavilo je tri nova autobusa. Početkom juna 1950. godine građani su upisali drugi narodni zajam koji je raspisala Vlada FNRJ.

Drugi mandat je trajao od 23. avgust 1951. do 29. maj 1953, 

Osmanu Dervišnuroviću dodeljen je veći broj priznanja i odlikovanja dodeljenih od 1945. do 1978. godine: Orden republike sa srebrnim vencem, Orden za vojne zasluge, Orden za hrabrost; Orden bratstva, jedinstva I reda; Orden zasluga za narod sa srebrnim vencem i Orden zasluga za narod sa srebrnim zracima, kao i više priznanja od SO Novi Pazar i društveno političkih organizacija u ovom kraju.

Posle rukovodećih funkcija u Gradskom narodnom odboru i Gradskom komitetu, Osmo je nekoliko godina bio direktor Zavoda za zdravstveno i socijalno osiguranje i aktivno učestvovao u društveno političkom životu Novog Pazara.

Umro je 19. decembra 1978. godine

 

 

Dolićanin Prof. Dr. Ćemal: emeritus, prvi rektor Državnog univerziteta u Novom Pazaru i redovni profesor. Rođen 11. 04. 1945. god. Šare, Sjenica. Oženjen je i ima 2 kćerke i 2 sina. Završio Prirodno matematički fakultet Univerziteta u Beogradu na kome je i magistrirao.  Zvanje doktora nauka stekao je 1980. godine na Prirodno matematičkom fakultetu Univerziteta u Prištini. Služi se ruskim i engleskim jezikom. 

Radio kao: Redovni profesor, Državni univerzitet u Novom Pazaru (2006.), redovni profesor, Tehnički fakultet, Univerzitet u Prištini (1985.), Vanredni profesor, Prirodno matematički fakultet, Univerzitet u Prištini (1980.), Docent, Tehnički fakultet, Univerzitet u Prištini, Asistent, Tehnički fakultet, Univerzitet u Prištini, Profesor na drugim Univerzitetima u zemlji, Elektrotehnički fakultet, Univerzitet u Beogradu. Učiteljski fakultet, Univerzitet u Beogradu. 

Profesionalna karijera:

Prodekan Prirodno-matematičkog fakulteta Univerziteta u Prištini,

Dekan fakulteta tehničkih nauka u Prištini,

Dekan Elektrotehničkog fakulteta Univerziteta u Prištini,

Prorektor za nastavu i naučni rad Univerziteta u prištini sa privremenim sedištem u Kosovskoj Mitrovici,

Prvi rektor Državnog univerziteta u Novom Pazaru,

Podpredsednik nacionalnog saveta za visoko obrazovanje.

Profesor na Univerzitetima van zemlje:

Državni univerzitet u Jeni (ranije Istočna Nemačka). Državni univerzitet u Minsku, Belorusija. Državni univerzitet u Moskvi, Rusija. Univerzitet u Sarajevu (magistarske studije), Bosna i Hercegovina. Univerzitet u Tuzli, Bosna i Hercegovina. 

Objavio oko 90 stručnih i naučnih radova u zemlji i inostranstvu (samostalno ili u koautorstvu sa saradnicima), a od toga veliki broj su radovi na SCI listi. 

Učestvovao u realizaciji oko 20 naučno istraživačkih projekata koji su finansirani od Pokrajinske zajednice za naučni rad Kosova i Metohije Republike Srbije i Ministarstva za nauku i tehnologiju Republike Srbije. Rukovodilac većeg broja ovih projekata.

Učestvovao u realizaciji više međunarodnih projekata, pri čemu značajan segment čine TEMPUS projekti.

Bio je koordinator dva Master studijska programa koji su organizovani u saradnji sa World University Service Austria (WUS).

Rukovodilac je master i doktorskih studija Državnog univerziteta u Novom Pazaru.

Nagrade i priznanja:

Diploma "dr Vojislav Stojanović" za poseban doprinos univerzitetskom obrazovanju - udruženje univerzitetskih profesora i naučnika Srbije.

Novembarska nagrada grada Priština, 1988. 

Povelja "Kapetan Miša Anastasijević" za uspostavljanje i afirmaciju univerzitetskog obrazovanja, 2009.

Zahvalnica Kriminalističko-policijske akademije za izuzetan doprinos ugledu i afirmaciji Kriminalističko-policijske akademije, 2009. 

Plaketa Fakulteta tehničkih nauka, Univerziteta u Novom Sadu, za poseban doprinos razvoju fakulteta tehničkih nauka, 2010.

Zahvalnica Srpske Kraljevske asocijacije akademika, inovatora i naučnika, za doprinos razvoju i unapređenju naučne delatnosti, inovatorstva, publikovanja naučno-stručnih radova i primeni naučnih dostignuća u Akademiji, 2011.

Zahvalnica Udruženja studenata elektrotehnike Evrope LK Beograd-eeStec, LC Belgrade i Udruženja studenata tehnike Evrope LBG Beograd, BEST, Belgrade, za pruženu podršku i pomoć pri organizovanju Sajma poslova za studente i diplomce tehničko-tehnoloških fakulteta, JobFair 11- Kreiraj svoju budućnost

 

 

Džambasanović Milovan:   diplomirani pravnik, rođen je 22. marta 1940. godine u Novom Pazaru, a za predsednika je biran u dva uzastopna mandata. od  l. maja 1974. do 21. aprial 1982. Valja napomenuti da su se u ovom period dogodile neke promene u političkom sistemu zemlje, kao uvođenje delegatskog principa odlučivanja u svim oblastima I na svim nivoima.

Dana 4. maja 1980. godine, Josip Broz Tito, doživotni predsednik Jugoslavije je preminuo. Na sahrani jugoslovenskog predsednika, 8. maja, prisustvovalio je 209 delegacija u kojima su bili najviši državni funkcioneri iz 127 zemalja sveta.

U vreme dva predsednička mandata Momčila Džambasanovića privredu karakteriše raznovrsnija struktura, Novopazarska banja-centar za distrofiju novi proizvodni programi i veći poslovni rezultati, ulaganja u putnu privredu, infrastrukturu.

Razvoj Novog Pazara pratila je sve raznovrsnija pomoć Srbije u ovom periodu, posebno posle požara u kojem je u noći između 30. novembra i 1. decembra 1977. godine izgorela Fabrika obuće „Ras", a dve godine kasnije, u noći između 19-og i 20. novembra, velika poplava gradu je nanela ogromnu materijalnu štetu.

U ovom periodu konstituisane su samoupravne interesne zajednice (SlZ-ovi) na nivou republika, regiona i opština, preko kojih je Novi Pazar, kao nerazvijena opština, dobijao značajna sredstva za razvoj društvenih delatnosti.

Počela je s radom Robna kuća „Beograd" 1974. godine i otvoren Hotel „Vrbak" 1976. godine. Preduzeće „Deževa" pripojeno je Šumsko industrijskom kombinatu ,,ŠIK" iz Kruševca 1976. godine, a te godine Parna pekara „Polet" počela je proizvodnju hleba. Godine 1977. osnovano je Preduzeće „Uniprom" (ujedinjeni novopazarski  promet).

Skupština opštine je 1975. godine osnovala Arhivsko odeljenje iz kojeg je izrastao Istorijski arhiv „Ras"; osnovala je i Kombinovanu socijalnu ustanovu (Centar za socijalni rad) koja je 1980. godine dobila novi savremeni objekat; izgrađena su dva obdaništa „Mladost" 1977. godine i „Dečja radost" 1981. godine; zgrada OŠ „28. Novembar" svečano je otvorena 1. septembra 1979. godine; u selima Kominje i Požega podignute nove školske zgrade.

U periodu od 1978. do 1982. godine izgrađene su zdravstvene stanice i ambulante u selima Trnava, Rajetiće, Šaronje i Grubetiće.

Područje Starog Rasa sa Sopoćanima je 1979. godine, na incijativu Republičkog odbora za istraživanje kompleksa srednjovekovnog Rasa, stavljeno na listu svetske kulturne i prirodne baštine UNESK-a.

Po završetku svog drugog predsedničkog mandata Momčilo Džambasanović je postavljen za generalnog direktora TK „Raška". Danas kao penzioner živi u Beogradu.

 

 

Džodić Radan: rođen je: 2.11.1952. godine u selu Plešin. Dakle, životna priča profesora dr Radana Džodića počinje na Goliji, školovanje i odrastanje u Novom Pazaru, verovatno  ta žilavost, a kasnije i to što je učio od utemeljivača moderne onkologije, je  uticalo na njegovu odluku da bude potpuno posvećen onima kojima je potrebno izlečenje.

OBRAZOVANjE I EDUKACIJA:

1971 - 1978. Osnovne studije Medicinski fakultet, Univerzitet u Beogradu, 1979 –1984. Specijalizacija opšte hirurgije Medicinski fakultet, Univerzitet u Beogradu, 1990. Magistarske studije–endokrina hirurgija Medicinski fakultet, Univerzitet u Beogradu, 1994. Doktorske studije Medicinski fakultet, Univerzitet u Beogradu, 2002. Subspecijalizacija iz onkologije 2005. Redovni profesor Onkološke hirurgije 

NAGRADE:

- 2003. Orden Vitezaakademske palme Republike Francuske za reformu visokog školstva (od 2002. do 2011. god. uputio 90 onkologa iz Srbije i Crne Gore o trošku Vlade R. Francuske na usavršavanje) - Nagrada „Kapetan Miša Anastasijević“ za medicinu u Srbiji - Nagrada Grada Beograda zanajvrednija dostignuća u medicini 2013. god. kao jedan od autora udžbenika „HIRURGIJA ZA STUDENTE MEDICINE“ - Nagrada Grada Beograda za najvrednija dostignuća u medicini 2015. god. kao urednik knjige „RAK DOJKE“ PROFESIONALNO USAVRŠAVANjE: - Gustave Roussy, Villejuif, Francuska (tokom 1981, 1985, 1986, 1989, 1994. god), - Japan 2006. i 2009 god: Noguchi Hospital u Bepu-u (dr Shiro Noguchi), Kuma Hospital, Kobe (prof. dr Akira Miyauchi), bolnica u Nagasakiju (prof. dr Shinuchi Yamashita) PUBLIKACIJE: preko 200 radova UKUPNIIF: 215 UKUPAN BROJ CITATA: preko 2000 puta (ukupna citiranost publikacija–357, ukupna citiranost radova koji su objavljeni u okviru projekata–preko 900, ukupna citiranost video filmova- oko 800) 

ČLANSTVA:

WFSOS (potpredsednik), ESSO (član predsedništva i savetodavnog borda), ESE, IAES, ISS, ASAES (savetodavni bord), EASHNO (naučni komitet), UOHS (predsednik), BUON (jedan od osnivača), SLD (redovni član Akademije medicinskih nauka, predsednik Kancerološke sekcije).

 

 

Đokić Aleksandar: rođen je 1933. godine u Novom Pazaru i prvi je prosvetni radnik, profesor koji je izabran za predsednika novopazarske opštine i to u periodu koji je označio novu orjentaciju u kadrovskoj politici SKJ, da se na rukovodeće funkcije biraju mlađi, školovani kadrovi. Mandat mu je trajao od 3. jun 1963. -3. jun 1966.

U opštini su se, jačanjem materijalne i društvene osnove, stekli uslovi za dobar rad i brži razvoj. Godine 1964. donet je novi Statut po kojem je Skupština imala dva veća, Opštinsko i Veće radnih zajednica. Za veća Skupštine Socijalističke Republike Srbije, birani su i poslanici iz Novog Pazara, kao i odbornici za Sresku skupštinu. Izrađen je perspektivni plan privrednog razvoja Opštine Novi Pazar od 1963. do 1970. godine.

U ovom periodu osnovani su opštinski fondovi: za puteve, vatrogasni, za komunalnu izgradnju, novembarske nagrade i izgradnju Rekreacionog centra u gradu. U kadrovskoj politici nastavljen je proces podmlađivanja, školovanja, stipendiranja i stručnog usavršavanja. Elektrifikacija sela U školovanju uz rad prednjačio je TK „Raška" čiji su primer sledile i druge radne organizacije.

Po isteku predsedničkog mandata Aleksandar Đokić je obavljao razne funkcije u opštini, regionu i SR Srbiji. Bio je i direktor Ekonomske škole u Novom Pazaru, predsednik Skupštine Međuopštinske regionalne zajednice u Kraljevu, delegat Društveno političkog veća Skupštine Srbije i predsednik Komisije za izbor i imenovanje ove Skupštine, kao i predsednik komisije za molbe i žalbe Republičke Skupštine.

Aleksandar Đokić je preminuo u Beogradu 11. avgusta 2010. godine gde je i sahranjen.

 

 

Đerlek Mirsad:   specijalista neurolog, rođen je 15. oktobra 1967. godine u Novom Pazaru. Za predsednika je izabran 7. jula 2008. godine većinom glasova višestranačke skupštine, njegov predsednički mandat trajao je  do 18. avgusta 1914. godine.  

Sam početak predsedničkog mandata Mirsada Đerleka, karakteriše teška finansijska situacija koja je pretila urušavanju finansijkog sistema grada i kolapsa gradske uprave. Grad je imao 22.000 nezaposlenih, sa mnogo problema u oblasti infrastrukture i politički nestabilan. Avgusta 2009. godine došlo je do„istorijskog rukovanja" Rasima Ljajića i Sulejmana Ugljanina, političkih neistomišljenika, lidera dve najveće političke partije u Novom Pazaru. Za Đerleka je to bila relaksacija političkih prilika stabilizacija političke situacije u Gradu. 

U Đerlekovom predsedničkom mandatu urađena je nova socijalna strategija. Osnovan je Fond za pomoć siromašnima, nastavljena saradanja sa Crvenim krstom, sa kojim je dogovoreno da se izdvajaju veća sredstva za rad narodne kuhinje, kako bi se sprečio porast broja siromašnih.

Urađena je strategija razvoja Novog Pazara od 2008. do 2012. godine, koja je sveobuhvatna. Planirana je i izgradnja još dve osnovne škole, kako bi se rešio problem odeljenja sa preko 40 učenika. Sa nadležnim republičkim institucijama, planirana je izgradnja još dva obdaništa. Radi poboljšanja primarne zdravstvene zaštite biće izgrađen još jedan dom zdravlja u gradu.

Osnovni cilj gradske uprave na čelu sa gradonačelnikom Mirsadom Đerlekom je ekonomski prosperitet, zadržavanje postojećih radnih mesta i otvaranje novih.

Nakon isteka mandata, Đerlek Mirsad  je postao direktor Zdravstvenog centra u Novom Pazaru.

 

 

Ejupbegović Ćamilbeg: rođen je u Novom Pazaru 1877. godine u uglednoj porodici Ejupbegovića. U Carigradu je završio visoko versko obrazovanje. Za vreme Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca bio je muftija Kosovsko- mitrovačkog okruga. Za predsednika Novog Pazara izabran je na prvim opštinskim izborima 23. avgusta 1920. godine mandat mu je trajao do  jeseni 1922 godine. Bio je jedan od glavnih aktivista Džemijeta još pre osnivanja ove partije u gradu.

U njegovom mandatu je Odbor Novopazarske opštine 1920. godine osnovao  Biblioteku s čitaonicom, i u opštinskoj zgradi obezbedio prvi ispit zrelosti prostorije za ovu kulturno prosvetnu instituciju. Prvog aprila 1921. godine počeo je da izlazi „Novopazarski glasnik", publikacija Raškog okruga štampana u štampariji Ljubimira Jovanovića, koja se nalazila u gradu.

Ukazom Njegovog Veličanstva Kralja Alkeksandra Karađorđevića, od 11. avgusta 1922. godine, a na osnovu zakona o srednjim školama, Gimnazija u Novom Pazaru podignuta je na stepen osmorazredne državne srednje škole. Iste godine Kulturno umetničko društvo „Gajret" osnovalo je u gradu Žensku zanatsku školu, osnovana je Bakteriološka stanica, zatim banke: Novopazarska, čiji je predsednik bio Samuel Konforti, zvani Sumbuliko i Trgovačko privredna banka, koju je zastupao Aćif Hadžiahmetović. Narod je prvu banku zvao jevrejskom, a drugu turskom bankom.

U jesen 1922. godine zvanično je osnovan Džemijet, muslimanska politička partija. Predsednik Džemijeta bio je Aćif Hadžiahmetović.

Zbog pritiska koji je vršio Opštinski odbor i pod uticajem Radikalne stranke koja je bila na vlasti u Raškom okrugu, Ćamilbeg je podneo ostavku na položaj predsednika, posle čega su u jesen 1922. godine organizovani vanredni opštinski izbori. Posle ovih izbora Ćamilbeg je radio kao profesor i direktor Medrese u Novom Pazaru. Umro je u ovom gradu 3. jula 1935. godine.

Filibalić Ismail-efendija: rođen (1870-1948) godine u Novom Pazaru. Otac mu je rođen u bugarskom gradu Filibe, odakle je kasnije došao u Novi Pazar. U Novom Pazaru bilo je muftija, muderisa, kadija i drugih velikih alima, ali kao što je bio Ismail-efendija Filibalić u pogledu znanja, bogobojaznosti, upornosti i radu rijetko je ko mogao da se uporedi s njim. Za obrazovanje nije išao nigdje van rodnog mjesta, ali bez obzira na to, odlično je vladao znanjem turskog, persijskog i arapskog jezika. Do kraja svog života knjigu nije ispuštao iz ruku i tako je svoje znanje do kraja svog života povećavao.

U Džamiji je bio imam, u mektebu mualim (učitelj) u medresi muderis, i pored toga svima koji su željeli znanje, bilo kući ili u džamiji ne znajući za predah davao je besplatne dersove (časove) islama. 

Kao direktor medrese promijenio je koncept obrazovanja, tako da je pored vjeronauke uveo i matematiku, geografiju, istoriju, turski jezik. Ismail-efendijin berićetni i hairli život l948. godine u 78. godini života se okončao.

 

 

Gegić Abdulah  - (Novi Pazar, 19. mart 1924 — Novi Sad, 21. jun 2008) je bio istaknuti jugoslovenski fudbalski stručnjak, trener i selektor.

Magistrirao je ekonomiju, a u fudbalu je radio kao teoretičar i pedagog nazivajući sebe „trener istraživač“. Obasipan je priznanjima najznačajnih fudbalskih institucija za stručno-pedagošku aktivnost afirmisanu tokom trenerskog dokazivanja u Kosovskoj Mitrovici, Nišu, Negotinu, Boru, Novom Sadu, Sarajevu, Beogradu...

Uz klupske uspehe, Gegić je 1965. godine bio član četvoročlane selektorske komisije sa Tirnanićem, Antolkovićem i Miljanićem.

Pre skoro pola veka trasirao je put turskom fudbalu, ostavljajući neizbrisiv trag u Fenerbahčeu, Bešiktašu i Bursasporu, a najduže se zadržao na poziciji savetnika turskog fudbalskog saveza i šefa katedre za fudbal na istanbulskom Fakultetu za fizičku kulturu.

 

 

Ganić Prof. dr. Ejup: rođen je 3. marta 1946. u Sebečevu, Novi Pazar, Srbija. Akademik i profesor Mašinskog fakulteta u Sarajevu. Bivši predsjednik i potpredsjednik Federacije BiH.

Diplomirao i magistrirao na Univerzitetu u Beogradu. Doktorirao na Tehnološkom institutu u Bostonu, SAD. Radio kao samostalni istraživač u Institutu za hemiju, tehnologiju i metalurgiju u Beogradu, asistent-istraživač na Massachusetts Institut of Technology (MIT), Cambridge (SAD), stariji istraživač na Union Cambridge Corporation-Linde Division, New York (SAD), docent na univerzitetima u New Yorku i Chicagu, vanredni profesor University of Illinoisat, Chicago, direktor UNIS-Instituta, gostujući profesor Univerziteta Lomonosov (Rusija).

Obavljao je dužnosti člana Predsjedništva RBiH, predsjednika FBiH, rukovodioca komisije FBiH u arbitražnom postupku za Brčko.

Objavio preko 100 naučnih i stručnih radova, među kojima "Handbook of Heat Transfer Fundamentals", "Experimental Heat Transfer", "Engineering Turbulence Modelling and Measurements".

Predsjednik Zajednice univerziteta BiH, predsjednik Odbora za naučno-istraživački rad Mašinskog fakulteta, član American Nuclear Society i više drugih naučnih i stručnih asocijacija. Dobitnik nagrade "Veselin Masleša". Živi i radi u Sarajevu.

 

 

Gruda Rizah: geograf i publicista rođen 25.6.1946. godine u Gusinju. Završio je Učiteljsku školu u Prizrenu 1967. godine. Prirodno matematički fakultet u Prištini. Jedan je od osnivača SDA za Sandžak, Kosovo i Makedoniju. Karijera - narodni poslanik u Skupštini R. Srbije (1990-1995), učesnik mnogobrojnih konferencija za ljudska prava u Evropi, Americi, Africi i Aziji.

Djela:

Privredne aktivnosti Plavsko-gusinjske kotline 1977. godine „Sandžak u sjenci topova“ dokumenti (1988). „Gusinje od kapetanije do mjesne zajednice“  2001. godine. „Muslimanska bratstva u Crnoj Gori i Zapadnom Sandžaku u vrijeme Osmanske vladavine“ 2001. godine.

U penziji je i živi u Novom Pazaru i Gusinju naizmjenično.

 

 

Guberina Andrija: drugi predsednik privremene opštinske uprave posle oslobođenja bio je Andrija Guberina, trgovac. Rođen je 1864. u selu Seoce iznad Andrijevice. Za predsednika je postavljen rešenjem načelnika Raškog okruga 1. juna 1919. godine i na toj funkciji ostao samo 34 dana.

O radu Andrije Guberine malo se zna. U knjizi zapisnika Opštinskog odbora koja je sačuvana, nema ni jednog podatka iz kratkog perioda njegovog mandata. Moguće da za 34 dana Opštinski odbor nije održao nijednu sednicu. Razloge za ovako kratak predsednički mandat Andrije Guberine objasnio je Konstantin, njegov sin:„Moj otac je bio samouk, po prirodi miran, tih i povučen. Kada je otišao u Opštinu i video probleme koji ga čekaju, ocenio je da se oni ne mogu rešavati na način koji bi građani želeli. Opština je bila siromašna, tek izašla iz rata, pa se nije ni moglo bolje i brže. Pored toga osetio je da u Odboru postoji podela po veri i među političkim partijama što je bio razlog za neslogu među članovima - odbornicima. To ga je nateralo da podnese ostavku, jer nije imao snage „da savija rogove u vreći". Načelnik Raškog okruga prihvatio je njegovu ostavku i 5. jula 1919. godine razrešio ga dužnosti predsednika. Otac je nastavio da se bavi trgovinom i bez opštinskih briga proživeo još 15 godina. Umro je u Novom Pazaru 1934.godine."

 

  

Gurbi-baba Ahmed: na listi naših starih divanskih pjesnika osmanlijskog perioda, posebno mjesto zauzima veliki šaair (tur. pjesnik) Derviš Ahmed Gurbi.

Istraživanja velikog broja osmanologa svjedoče da je riječ o književniku iz XVIII. vijeka (XII. po Hidžri), koji je poznat po svom pjesničkom imenu Gurbi ili Derviš Ahmed ili Šejh Ahmed El-Gurbi Baba rodom iz Novog Pazara.

Precizniji podatak o njegovoj biografiji nalazimo u njegovom Divanu, u kome tvrdi da je pisanje Divana otpočeo ,,u Bosni" 1135. godine po Hidžri (1722), kada je imao 25 godina starosti, što navodi na siguran podatak da je rođen u Novom Pazaru 1698/99 (1110.H) godine.

Gurbiju u čast, njegovi sljedbenici su nakon njegove smrti iznad mezara podigli turbe (dergjah) u kome su se okupljali uz recital stihove iz Divana svog znamenitog bektašijskog i nakšibendijskog šejha. Poznato je da je ovaj veliki pjesnik bio pripadnik i šejh derviškog reda bektašija, ali i nakšibendija. Postoje mnoge legende i anegdote vezane za ime Ahmed Gurbi Babe koje mu pripisuju mističke osobenosti, kao i atribute sufijskog mislioca i filozofa, što potvrđuju stihovi iz njegove, vjerovatno jedine poetske zbirke DIVAN, objavljene u Jedrenu oko 1744. godine, u mjestu gdje je Ahmed Gurbi otišao na školovanje i u kome je duže boravio.

Gurbi o Bosni i bošnjačkom Jeni Pazaru

„Znaj da je Bosna domovina moja 

Novi Pazar rodni grad je moj

Narod gazija i Ljudi ponosnih,

Boga jednog znaju, namaz ne puštaju

Narod naš, grad, djedovinu našu, 

Uz dopust Gospodara ovo zborim:

Allah nek' sačuva tren ja ovaj želim 

Da od tuge svake naraštaj zaštiti...

Zemlja Bosna zavičaj je moj 

svi ljudi svijeta ovo ime znaju

Gazija središte, to je

Kad' mast prelije, sablja vodu pije...

Šeher moj sred Novog Pazara je 

K'o u đulistanu bulbul zasjeli je

K'o pupoljak neprocvali

U sparini takvoj na mah ja ožednih

K'o voda bistra što spokojno stoji 

Sa mnogo dana u godini snježnih

Hal moj u stvaranju neobičan posta 

Bolnom ti se čini, i zdravi da ječi

Tok vremena najzad, trenutku je jamac 

Vlasnik uspravljeni sam na svom vatanu"

Zanimljivo je pomenuti podatak da mu je ubrzo poslije smrti supruge, negdje oko 1761/2. godine (1175. po Hidžri) preminuo i 16-to godišnji sin, tako da preostali dio života provodi sa ostatkom porodice (drugi sin i kći), skupa suočeni sa velikim nevoljama i iskušenjima.

Ovi su događaji bili od velikog utjecaja na njegov poetski opus u Divanu koji sadrži i pjesme elegičkog sadržaja.

Divanu, također, na nekoliko mjesta pominje svoje impresije sa putovanja niz rijeku Dunav, dok u uvodnom dijelu napominje da se pisanjem počeo baviti od 1744. (1157. H.) godine. Svoju poeziju najčešće piše u već oprobanim stilovima (hedže vezn i aruz), što potvrđuje da je Ahmed Gurbi bio talentiran i kvalitetan pjesnik. Riječ je o silabičkoj i kvantitativnoj metrici, koja je u starijoj poeziji poznata kao razmjer pjevanja i stihovanja metodom »računanja na prste» i nalazi primjenu još od XI. (V. po H.) vijeka, sa raznolikim brojem, koji se kretao od 3 do 16 slogova, ali je, obzirom na glavne elemente ovog vida poezije: broj, ritam, veličina i povezanost stihova, dužina od 7, 8, 11 i 14 slogova najčešče primjenivana.

Ima, međutim, i nekoliko novih naučnih saznanja dobijenih u osmanlijskim izvorima koja su vezana za njegov životni put. Naime, u nekim dokumentima iz osmanskog perioda, tekija sagrađena u čast ovog velikog pjesnika, bila je uvrštena u rang malih vakufa (Kucuk Evkaf) i pominje se pod imenom Azebi Ahmed Baba. Ovakav podatak ide u prilog njegovoj biografiji, jer sam naziv Azebi ili Azabi, objašnjava jedan dugačak hod kroz život pun muka, patnji i stradanja, ili u krajnjem slučaju opisuje njegovo potonje porodično stanje, naročito, ako se ima u vidu značenje riječi ' azeb - (neženja, neožen-jen, neženjeni, onaj koji nema ženu i slično).

Ime ovog velikog novopazarskog književnika, filozofa i mislioca se pominje u mnogim naučnim prilozima (Saddetin Niizhet Ergiin; Bursali Mehmed Tahir; Tihomir Đorđević; Hazim Sabanović). Nekoliko priloga Ejupa Mušovića o Gurbi Babi su parafraza i kompilacija samo jednog dijela pomenutih autora i ne mogu se uvrstiti u ozbiljnije naučne radove koji bi doprinijeli razriješavanju brojnih nepoznanica u vezi sa ovim zanimljivim pjesnikom i sufijom.

Turbe u čast Ahmed Gurbi Babe izgrađeno na mezarju Gazilar (Gaziler) u Novom Pazaru je na osnovu urezanog tariha na mermernoj ploči ukopanoj na prednjem duvaru desno od glavnog ulaza vjerovatno godina njegove smrti (1185. prema Hidžri), odnosno 1771 /2. godina, to jest, vrijeme početka podizanja ovog objekta.

Turbe dugo nije bilo registrirano, niti unijeto u osmansku vakufsku evidenciju i adekvatnu pravnu regulativu, da bi konačno 15. septembra 1801. godine bila sačinjena uredna evidencija o turbetarskoj službi u ovom značajnom objektu osmanske sakralne kulture.

Težnja nekih znanstvenika osmanologa, da objasne motive i razloge pripadnosti pjesnika Derviš Ahmed Gurbi Babe redu nakšibendija, nije dala očekivane rezultate, što i nije lako protumačiti, jer nisu poznati uzroci za ovakvu želju ili postupak ovog velikog novopazarskog divanskog pjesnika.

Ovom prilikom saopštavamo (dvojezično) pjesmu iz Gurbijevog Divana (zbirke). Pjesma govori o Gurbinim pjesničkim kvalitetima, bogobojaznosti i predanosti pjesnika Božjem (Allahovom) putu:

Prepjev:

“Pogledi svih pravovjernih, k 'o alhemija su, 

Onaj čija je Ijubav potpuna, k'o more je 

Onaj što do obale stiže mudar je 

Put pravednih pred Bogom k'o san je 

Ko se u besjedi zaljubi obavezan je 

Pravedan i odan ko je k'o učenjak on je 

Stihotvorac međ domaćim tražen, „Gurbi" 

Međ budžake, ko s koprenom tičica je”.

Prema stihovima u Divanu, mogli bismo zaključiti da Derviš Ahmed Gurbi pripada pjesnicima dominanto bektašijske orijentacije. Njihovo se učenje sastoji u veličanju i slavljenju začetnika sufizma: halife Alije i Hadži Bekataš Velija, utemeljivača derviškog bratstva ili reda Bektašija. Ipak, u Divanu ima nakšibendijskih, ali i pjesama s drugim prizvukom.

Ni trenutak ne dospijeva u društvo voljene 

Ko ne prosipa vino-suze. 

Znaj, da niko ne može da vidi Ćabu 

Ko svoje lice ne upraši na tom putu. 

Ne može svako da niže kao perle riječi 

I pravo reci, svako ne može otići kao Gurbi, 

Niti može da pretvori u cvat ruševine srca 

Onaj koji do temelja ne sruši vlast tijela.

Vrlo je teško ustvrditi veze i razloge boravka Ahmeda Gurbija u gradu Edrene (Edirne). Pretpostavlja se da je bio spahija i imao timar u okolini Edrena, pa je zbog toga sebe prozvao Gurbi (tuđin), spreman da i otud nostalgično poruči:

„Zemlja Bosna je moja otadžbina, To ime znaju svi narodi svijeta..."

Naš poznati učenjak Smail Balić u „Kulturi Bošnjaka" donosi sljedeće stihove Ahmeda Gurbija:

Hodi i počuj. Bosna je moja zemlja, 

a Novi Pazar boravište moje. 

Junaci graničari su naši ljudi, 

na braniku čojstva što stoje. 

Svaki od njih za jednog Boga znade, 

i služi mu pun ponosa i nade. 

Bože, koji si bogat javno i tajno, 

štiti narod od žalosti u mojoj domaji.

Ima naznaka da i u Beču postoji rukopisni kodeks njegove pjesme koju je prepisivač naslovio Derviš Bekataši Gurbi Dede. (Izvor: dr Redžep Škrijelj)

 

 

Gusinac Vasvija: profesor engleskog jezika i književnosti, rođena je 20. avgusta 1948. godine uTutinu, a u Novom Pazaru živi od 1962. godine. Prva žena predsednik opštine Novi Pazar u njegovoj stogodišnjoj istoriji.

Od 1991. godne član je SDA i aktvno učestvovala u radu Bošnjačkog nacionalnog veća Sandžaka, bila učesnik brojnih međunardnih konferencija. Osnivač je i glavni i odgovrni urednik Sandžačkih novina 1995 - 1996. godine. Na lokalnim izborima 2000. godine izabrana je za odbornika na „Listi za Sandžak dr Sulejman Ugljanin" a na Konstitutivnoj sednici Skupštine opštine izabrana je i za predsednika opštine Novi Pazar. Dužnost predsednice opštine obavljala je naredne četiri godine u skladu sa tada važećim Zakonom o lokalnoj samoupravi, koji je objedinjavao funkciju predsenika opštine i predsednika skupštine opštine, ali bez prava naredbodavca za izvršavanje budžeta.

Za mandat i rad Vasvije Gusinac je od predsunog značaja i to što je vršila funkciju predsednika opštine nakon demokratskih promena 2000. godine, kada je SRJ započela približavanje evroatlanskim integracijama, što joj je omogućilo da iskoristi svoje kontakte i prednosti odličnog poznavanja engleskog jezika i stečenog iskustva i da uspostavi aktivnu saradnju sa međunarodnim organizacijama koje su imale donatorske programe namenjene lokalnim samoupravama u Srbiji. Iz donatorskih programa u Novom Pazaru, na osnovu sporazuma i konkursa, realizovani su brojni projekti: kratkoročni programi Evropske unije (EU): „Škole za demokratiju", „Gradovi za demokratiju", srednjoročni programi razvojne agencije Sjedinjenih američkih država (USAID): Program reforme lokalne samouprave (SRLGLP), Program revitalizacije zajednice kroz demokratsku akciju (CRDA) i Program opštinski ekonomski savet (MEC) 200; Švajcarski Program pomoći opštini (MSP) i srednjoročni Program Luksemburga Investicije u društvenom sektoru u oblasti vodosnabdevanja, osnovnog obrazovanja i zdravstva u Novom Pazaru (SINP/YUG/006/YUG/013, koji je kasnije preimenovan u SERB/013).

Iz ovih programa od 2001 - 2005. godine relaizovani su projekti: Finansiran je rad Agencije za ekonosmki razvoj Sandžaka (SEDA), čiji je cilj pružanje usluga malim i srednijim preduzećima; rekonstruisano je i opremljno Dečije obdanište nameštajem i nastavnim sredstvima; izgrađena je i opremljena Zgrada Mesnog centra sa Zdrastvenom stanicom i Sportskom salom u Požegi; nabavljen je mazut za škole za jednu grejnu sezonu (jer su troškovi za nabavku mazuta za grejanje u školama u Novom Pazaru 2000. godine bili veći od godišnjeg budžeta opštine); za čišćenje grada nabavljeni kontejneri za sakupljanje otpada i 4 nova vozila za odvoženje smeća; izgrađen jeTV repetitor u Sebečevu; urađena je rekonstrukcija osnovnih škola: u Poštenju, Trnavi,„Vuk Stefanović Karadžić", „Desanka Maksimović", „Jovan Jovanović Zmaj" i „28 Novembar"; rekonstruisan je krak Gradske toplane i zgrada Muzeja „Ras".

Nakon završenog predsedničkog mandata, Vasvija Gusinac je bila direktor projektne jedinice Evropskog centra za mir i razvoj (ECPD) 2004-2005, koordinator za međunarodne programe i projekte u Kabinetu gradonačelnika Novog Pazara 2005-2008; Član Gradskog veća opštine Novi Pazar 2012; Generalni sekretar SDA Sandžaka 2013-2014. godine i potpredsednik Bošnjačkog nacionalnog veća od 2014. 

 

 

Hadžiahmetović Aćif: u narodu poznat kao Aćif-efendija, rođen je u Novom Pazaru, 1887. godine. Osnovnu školu i ruždiju završio je u Novom Pazaru, a u periodu od 1913. do 1920. godine školuje se u Istanbulu i na turskoj Vojnoj akademiji u Bitolju. Nakon završetka studija stiče zvanje kapetana i, 1920. godine, vraća se u Novi Pazar. Jedan od najpoznatijih sandžačkih političara između dva svjetska rata. Lider Džemijeta, gradonačelnik Novog Pazara. Kao jedna od vodećih ličnosti novopazarskog kraja, Aćif Hadžiahmetović će, u periodu do početka Drugog svjetskog rata, biti na raznim položajima: poslanik u Skupštini Kraljevine SHS i Jugoslavije, sreski načelnik, član Vakufske direkcije i Vakufsko-mearifskog sabora u Skoplju. Aćif Hadžiahmetović je strijeljan, u javnoj egzekuciji, na Hadžetu, 21. januara 1945. godine.Trenutno je u postupku  njegova rehabilitacija kod suda u Novom Pazaru.

 

 

Hanić prof. dr. Hasan: rođen je 1950. godine u Brodarevu kod Prijepolja, živeo je i radio u Novom Pazaru, sada je redovni profesor Beogradske bankarske akademije – Fakulteta za bankarstvo, osiguranje i finansije, Univerziteta Union u Beogradu. Godine 1993. izabran je za redovnog profesora Ekonomskog fakulteta Univerziteta u Beogradu. Diplomirao je na Ekonomskom fakultetu Univerziteta u Beogradu kao student generacije. Kao odličan student bio je stipendista Univerziteta u Beogradu, a 1971. godine proglašen je najboljim studentom Studentskog grada u Beogradu. Na Ekonomskom fakultetu Univerziteta u Beogradu takođe je odbranio magistarsku tezu i doktorsku disertaciju. Od Privredne komore Beograda dobio je nagrade za najbolju magistarsku tezu i najbolju doktorsku disertaciju.

Od početka svoje akademske karijere (32 godine je aktivno radio na Ekonomskom fakultetu u Beogradu, a od 2005. godine na Beogradskoj bankarskoj akademiji), profesor Hanić se paralelno bavi i nastavničkim i naučnim radom. U svom nastavničkom radu uvek je polazio od toga da je dobar samo onaj profesor koji uspeva da svoje znanje i iskustvo prenese studentima i da im, kao mentor, pomogne da steknu i primene najviša znanja. Pri tome, držeći se svoje sopstvene krilatice da "samo dobar čovek može da bude dobar nastavnik", profesor Hanić je postao omiljeni univerzitetski profesor, sa ogromnim ugledom, poštovanjem i uvažavanjem kod studenata i kod svih onih koji ga poznaju, u zemlji i inostranstvu.

Na drugoj strani, naučni opus profesora Hanića je veoma bogat i raznovrstan i obuhvata širok spektar ekonomskih oblasti: ekonomska teorija, mikro i makro ekonomija, ekonomska politika, finansije, bankarstvo, osiguranje, menadžment, marketing, istraživanje tržišta, savremena kvantitativna ekonomska analiza, informatika, kibernetika, statistika. Samostalno ili u koautorstvu, profesor Hanić je napisao preko 500 bibliografskih jedinica, udžbenika, monografija i zbornika radova, članaka i referata, naučnih studija, projekata i ekspertiza, osvrta, prikaza i recenzija, enciklopedija, leksikona i rečnika.

Zahvaljujući rezultatima u svom 40-godišnjem stvaralačkom radu, ime profesora Hanića je već ušlo u spisak najistaknutijih ekonomista u našoj savremenoj ekonomskoj istoriji. Takve rezultate u životu i radu bi poželeo svako, ali pod uslovima, koje je profesor Hanić u potpunosti ispunio, da blagovremeno sebi postavi jasne životne i radne ciljeve, a zatim, izražavajući "žeđ za znanjem", da pokaže ogromnu marljivost i upornost u njihovom ostvarivanju. Objavljeni radovi:

1. Hanić H., I. Domazet, A. Hanić, 2015, Tehnološka infrastruktura CRM-KAM koncepta – faktor konkurentnosti finansijskih organizacija, u časopisu FBIM Transactions, Vol. 3, br. 2, ISSN 2334-718X, COBISS.SR-ID 512310626, str. 23-32

2. Hanić H., I. Simeunović, I. Domazet, 2013, Istraživanje tržišta – faktor uspešnosti strategijskog marketinga finansijskih organizacija, u časopisu Marketing, Vol. 44, br. 4, ISSN 0354-3471, COBISS.SR-ID 1024552848, str. 310-320

3. Hanić H., I. Domazet, 2012, Specifičnosti marketinga finansijskih organizacija, u časopisu Marketing, Vol. 43, br. 1, ISSN 0354-3471, COBISS.SR-ID 1024496784, str. 3-14

4. Hanić H., I. Domazet, 2011, Managing Customer Relationship within Financial Organisations, u časopisu Polish Journal of management studies, ISSN 2081-7452, COBISS.SR-ID 512164450, str. 151-166

5. Hanić H., I. Domazet, B. Drašković, 2011, Razvoj i upravljanje odnosima sa klijentima u industriji finansijskih usluga, u časopisu Poslovna ekonomija, Vol. IX, br.2, ISSN 1820-6589, COBISS.SR-ID 512167010, str. 131-150

6. Hanić, H., 2008, Proces istraživanja tržišta, udžbenik, Beograd : Beogradska Bankarska Akademija, Fakultet za bankarstvo, osiguranje i finansije, ISBN 978-86-7852-018-1, COBISS.SR-ID 146732300, 371 str.

7. Hanić, H., 2008, Upravljanje marketingom, udžbenik, Beograd : Beogradska Bankarska Akademija, Fakultet za bankarstvo, osiguranje i finansije, ISBN 978-86-7852-017-4, COBISS.SR-ID 146689548, 373 str.

8. Hanić, H., 2008, Sistem informacija za upravljanje marketingom, udžbenik, Beograd : Beogradska Bankarska Akademija, Fakultet za bankarstvo, osiguranje i finansije, ISBN 978-86-7852-019-8, COBISS.SR-ID 146787596, 247 str.

9. Hanić, H., 2007, Principi marketinga, udžbenik, Beograd : Beogradska bankarska akademija, Fakultet za bankarstvo, osiguranje i finansije, ISBN 978-86-7852-010-5, COBISS.SR-ID 138396428, 387 str.

10. Hanić, H., 2005, Istraživanje tržišta i marketing informacioni sistem, udžbenik, Beograd: Ekonomski fakultet, ISBN 86-403-0782-2, COBISS.SR-ID 117306380, 640 str.

 

 

Halilović Enes: pripovjedač, romansijer, pjesnik i dramski pisac rođen je 5. marta 1977. u Novom Pazaru. 

Objavio je zbirke poezije: Srednje slovo (1995, 2016), Bludni parip (2000), Listovi na vodi (2007, 2008, 2008), Pesme iz bolesti i zdravlja (2011) i Zidovi (2014, 2015), zbirke priča Potomci odbijenih prosaca (2004), Kapilarne pojave (2006) i Čudna knjiga (2017), drame In vivo (2004) i Kemet (2009, 2010) i romane Ep o vodi (2012) i Ako dugo gledaš u ponor (2016). Zabiljeležio je 172 zagonetke koje je objavio u uporednoj analizi Zagonetke (2015) koautorski sa Elmom Halilović.

Osnovao je književni časopis Sent i književni web časopis Eckermann. 

Priče, poezija i drame Enesa Halilovića objavljene su u zasebnim knjigama na engleskom, poljskom, francuskom, makedonskom, turskom, albanskom i bugarskom jeziku, a proza i poezija je prevođena na engleski, nemački, španski, ruski, arapski, turski, francuski, poljski, rumunski, ukrajinski, mađarski, slovenački, letonski, albanski, makedonski, grčki, bugarski i katalonski jezik.

Halilovićevu dramu Komad o novorođenčadima koja govore premijerno su izveli glumci berlinskog teatra Schaubühne 10. marta 2011. godine. 

Halilović je zastupljen u brojnim pjesničkim i proznim antologijama u zemlji i inostranstvu. Dobitnik je Zlatne značke za doprinos kulturi kao i književnih nagrada „Meša Selimović“, „Branko Miljković“, „Đura Jakšić“, „Ahmed Vali“ i „Stevan Sremac“, a za urednički rad u Sentu dobio je nagradu „Sergije Lajković“.  

 

 

Hodžić Vehbija: rođen je u Čukotama na Donjoj Pešteri 7. januara 1916. godine. U rodnom selu je završio osnovnu školu 1927. Potom  je pohađao Veliku medresu Kralja Aleksandra II u Skoplju koju je uspješno završio 1936. godine. Iste godine je Pravni fakultet na Beogradskom uneverzitetu. Međutim, saznavši da je 1935. godine otvorena Viša islamska šerijatsko-teološka škola u Sarajevu, ispisuje se s Pravnog fakulteta i prelazi na ovaj najviši islamski vjerski zavod pred i u toku rata.

Po završetku Više islamske šerijatsko-teološke škole, 1941-1942. godine, radi kao šerijatsko-teološki pripravnik u šerijatskom sudu u Novom Pazaru. Iz šerijatskog suda prelazi na dužnost sekretara Islamskog šerijatstva za Srbiju gdje je ostao do 1945. godine. Poslije 1945. godine, službovao je u Priboju i Pljevljima u svojstvu šerijatskog sudije. Potom se opet vraća u Novi Pazar gdje radi u općini, zatim u Sreskom i Okružnom sudu, pa u Narodnoj Banci i, najzad, u Skupštini općine (katasteru) Novi Pazar, gdje ostaje sve do smrti 1977. godine.

Pored redovnog posla, Vehbija je bio nosilac i realizator mnogih društveno korisnih aktivnosti. Duže vrijeme je održavao tečaj arapskog jezika. Na njegovu inicijativu je formiran Fond za stipendiranje učenika pri Odboru IZ-e u Novom Pazaru. Zaslugom Vehbije-efendije Hodžića, osnovana je prva islamska biblioteka u Sandžaku. Vehbija-efendija Hodžić je tečno govorio šest stranih jezika – engleski, njemački, francuski, italijanski, arapski i turski – a u određenoj mjeri se služio i perzijskim jezikom.

Još kao učenik skopljanske Velike medrese, počeo je pisati originalne članke i prevoditi s arapskog i njemačkog jezika. Autorske radove i prijevode je objavljivao u ondašnjim muslimanskim listovima Islamski svijet i Islamski glas. Po dolasku u Višu islamsku šerijatsko-teološku školu u Sarajevu, počinje sarađivati s tadašnjom najutjecajniom muslimanskom periodikom Gajret.  Pored ovih glasila, radove je objavljivao i u Narodnoj pravdi (Sarajevo), Dogjolu/Pravom putu (Skoplje), Glasniku (Sarajevo, Preporodu (Sarajevo), Zemzemu (Sarajevo), i Takvimu (Sarajevo). Za života su mu objavljena svega dva djela: Temelji islama 1971. i Mevlud 1975. godine. Njegova pozamašna zaostavština obuhvaća djela iz oblasti islamskih disciplina, leksikografije,  književnosti i narodnog stvaralaštva.

 

Isa-beg Ishaković:  Isa-beg Ishaković najznačajnija je ličnost na području Sandžaka iz perioda osmanske uprave ovim područjem. Bio je zadnji krajišnik Bosanskog krajišta i drugi sandžak-beg Bosne. Sin je prvog bosanskog bega, Ishak-bega, i otac šestog Bosanskog sandžak-bega Gazi Mehmed-bega. Osnivač je Sarajeva, Skoplja, Šapca i Novog Pazara.

Nakon osvajanja Skoplja, 1392. godine, Osmanlije će ovaj grad pretvoriti u uporište i polaznu tačku za dalja prodiranja ka Bosni, Srbiji, Zeti i Albaniji. Prvi zapovjednik Skopskog krajišta bio je Paša Jigit-beg. U periodu od 1414. do 1439. godine na tom mjestu će biti Ishak-beg, koga će naslijediti sinovi – prvo Barak (veoma kratko) a zatim Isa-beg, koji će ovim krajištem, sa manjim prekidima, upravljati čitavim razdobljem od 1439. do 1463. godine.

Nakon osvajanja Bosanskog kraljevstva, 1463. godine, Osmanlije će, od njega i od osvojenih područja u Raškoj i Hercegovini, formirati Bosanski sandžak. Prvi njegov sandžak-beg biće Mehmed-beg Minetović (1463-1464), a drugi Isa-beg Ishaković, koji će ovu dužnost obavljati od 1464. do 1469. godine. Bosanskom sandžaku je priključen i novopazarski kraj.

Osim po izuzetnim vojnim sposobnostima, Isa-beg Ishaković je poznat i kao veliki dobrotvor i zadužbinar. Zahvaljujući njemu i njegovom ocu Ishak-begu, Skoplje je, još u prvoj polovini XV stoljeća, postalo veliki i značajan šeher, a od velikog broja građevina koje je podigao u tom gradu posebno se ističe džamija koju je nazvao po svom ocu Ishaku – Ishakija.

Osim Skoplja, Isa-beg Ishaković se smatra i osnivačem Sarajeva, Šapca i Novog Pazara. Prije dolaska Osmanlija, na području današnjeg Sarajeva nije bilo utvrđenog grada niti većeg trga. U popisu krajišta Isa-bega Ishakovića iz 1455. godine područje Vrhbosne, za koje se veže postanak Sarajeva, pominje se kao Vilajet Hodidjed i Vilajet Saraj-ovasi (Sarajevsko polje). Vilajet Hodidjed je dobio ime po istoimenom gradu u župi Vrhbosni, a Vilajet Saraj-ovasi po saraju (dvoru) kojeg je podigao Isa-beg Ishaković na lijevoj obali Miljacke na Bistriku.

Najstariji pisani dokument u kojem se Vrhbosna naziva Saraj-ova, potiče iz 1462. godine, i prema njemu, saraj ili dvor za namjesnike, sagrađen je između 1440. i 1462. godine, odnosno u vrijeme kada je Isa-beg bio krajišnik. U periodu od 1463. do 1553. godine u ovoj zgradi su stanovali sandžak-bezi, a kada je, oko 1553. godine, namjesništvo preneseno u Banja Luku, saraj je ostao prazan.

Izgradnjom palisadnog utvrđenja na mjestu današnjeg gradskog parka, 1456. godine, Isa-beg Ishaković utemeljio je još jedan značajan šeher tog vremena, Novi Pazar. Osim tvrđave, on je u njenoj neposrednoj blizini izgradio i hamam (javno kupatilo), karavan-saraj, džamiju sa mektebom i druge građevine.

Posljednji put Isa-beg se pominje 1472. godine, pa se ta godina može uzeti i kao godina njegove smrti. Ukopan je, najvjerovatnije, u haremu Careve džamije u Sarajevu, koju je, inače, sam sagradio.

Iz Isa-begove vakufname saznaje se da je imao tri sina: Muhameda, Mehmed-bega  i Ali-bega. Srednji sin Mehmed-beg bio je sandžak-beg Bosanskog sandžaka i, između ostalog, dva puta hercegovački sandžak-beg.

 

 

Jaćović Aleksandar: agronom po struci, rođen je 1934. godine. Njegov predsednički mandate trajao je od   decembar 1989. do 3. Jula 1992.

U toku ovog mandata u Novom Pazaru su 1990. godine osnovani Udruženje „Ras" i Stranka demokratske akcije, Okružni odbor Srpskog pokreta obnove, a u septembru Socijalistička partija Srbije. Rad Opštinskog komiteta SKS zvanično je prestao 26. novembra 1990. godine.

Upravu prihoda, Geodetsku upravu i većinu inspekcijskih službi u toku 1991. i 1992. godine preuzeli su odgovarajući organi Republike, a Šumsko gazdinstvo ušlo je u sastav Društvenog preduzeća „Srbijašume".

Promene su zahvatile i oblast informisanja. Sve češći gosti Radio Novog Pazara bili su predstavnici višepartijskog sistema. List „Bratstvo" prećutno je ugašen sredinom 1992. godine, prestali su da izlaze listovi i bilteni po preduzećima, SDA je pokrenula reviju „Sandžak", a u Novi Pazar iz Beograda u manjem broju stizali su listovi političkih stranaka.

Rezultati su i u ovako teškim uslovima beleženi. Juna 1990. godine puštena je u rad druga faza Fabrike reznog alata, a Preduzeće za proizvodnju akumulatora nastavilo je proizvodnju u novom objektu. Osnovana je Zemljoradnička zadruga „Ras" 1991. godine i uspešno se odvijala realizacija ranije donetog Programa razvoja male privrede. Nastavljeno je sa izgradnjom stanova, vodovodne mreže, fekalne i kišne kanalizacije, sa asfaltiranjem ulica u gradu, seoskih puteva i vodovoda. Za novembarske praznike 1990. godine svečano su pušteni u rad: treći glavni dovod za vodovod od Pazarišta do filtera; saobraćaj put Mitrova Reka-Šaronje i nova trafostanica. Završen je kompleks „Jezero" i još dve stambene zgrade u Ulici Meha Alibašića sa preko 11.000 kvadratnih metara stambenog i 8.000 poslovnog prostora.

Po završenom mandatu predsednika Aleksandar Jaćović je bio direktor Predstavništva „Vojin Popović" holding u Beogradu, zatim direktor Poslovne zajednice ribarstva Jugoslavije. Sa porodicom živi u Beogradu.

 

 

Jahović (Turkcan) Mirsad: košarkaš, rođen je 1976 u Novom Pazaru, veoma talentovani Mirsad započeo je karijeru u Istanbulskom klubu Efes Pilsenu 1993/94, da bi 1999 odjeknula vest da je Mirsad potpisao ugovor sa New York Knicks! Postalo je sasvim jasno da je naš grad rodio veliku košarkašku zvezdu. Imao je veoma uspešnu karijeru tako što se nalazio u najboljim svetskim klubovima.

Turkcan je u sezoni 2004/2005. igrao za ruski klub Dinamo iz Moskve. Leta 2005. godine, potpisao je ugovor za turski Ulkersport.

Njegova sestra Emina Jahović je popularna pop pevačica u Srbiji i u ostalim delovima bivše Jugoslavije.

Mirsad Turkcan se pridružio istanbulskom Efes Pilsenu decembra 1998, ali samo da bi igrao na utakmicama Evrolige. Januara 1999, trejdovan je od strane Hjuston Rokitsa za Filadelfiju 76 (Philadelphia 76ers). Aprila 1999, Turkcan je potpisao za Njujork Knikse (New York Knicks).

1999-2000. potpisuje za Milvoki Bakse (Milwaukee Bucks). 2000-2001. igra za Efes Pilsen, zatim za PSG. 2001-2002. CSKA Moskva (Rusija) 2002-2003. Montepaski SIjena (Italija) 2003-2004. CSKA Moskva (Rusija 2004-2005. Dinamo Moskva (Rusija)  2012. je odjekivala sportska dvorana (Ulker) kako se Mirsad oprašta od košarke.

 

 

Jovanović Konstantin: diplomirani politikolog, rođen je 21. januara 1948. godine u Brusniku na Goliji, opština Ivanjica. Kao član SPS prvi je predsednik Opštine Novi Pazar u višepartijskom sistemu. Njegov predsednički mandate trajao je od  3. jula 1992.  do 26. novembar 1996.

Po svemu što se dešavalo na prostoru bivše SFRJ period Jovanovićevog mandata bio je jedan od najtežih posle oslobođenja 1944. godine. Dogodili su se raspad SFRJ, ratno okruženje Srbije i Savezne Republike Jugoslavije, provokacije i pretnje evropskih zemalja, embargo i kompletna izolacija SRJ, što je uništilo proizvodne kapacitete, a najviše pogađalo građane.

U ovom periodu desio se dolazak velikog broja izbeglica i širilo se razorno delovanje političkih partija sa nacionalnih pozicija; bio je sve teži položaj privrede, odnosno preduzeća u društvenoj svojini, sporo se rešavala svojinska transformacija.

Skupština opštine formirala je krizne štabove radi efikasnijeg rešavanja problema značajnih za svakodnevni život. U rad štabova uključeni su predsednik SO-a, Izvršni savet i rukovodioci svih organa uprave. Snabdevanje, obezbeđivanje energenata i briga o izbeglicama predstavljali su posebne opštinske probleme.

Novi Pazar je u ovom periodu bio jedan od najbolje snabdevenih gradova u Srbiji, samim tim postao je i veliki trgovački centar. Međutim, zbog sve manje zaposlenosti i radnika na prinudnim odmorima, velikog broja izbeglica, niskih penzija i neredovnih primanja sve je manji broj građana mogao da koristi bogato snabdeveno lokalno tržište. Iz Bosne je u Novi Pazar stiglo preko 4.500 hiljade izbeglih lica, a iz Krajine 460. O njima su najviše brinuli Skupština opštine, Crveni krst, „Merhamet", privredne organizacije, vlasnici privatnih radnji i seoska domaćinstva, odbori islamske i pravoslavne verske zajednice i sami građani.

Uredbom Vlade RS uvedeni su bonovi, a iz robnih rezervi Opština je 1993.godine dobila i podelila građanima veću količinu životnih namirnica, a obezbeđeni su: drva i ugalj, nafta i njeni derivati za potrebe obdaništa i škola,

Novi Pazar je u ovom periodu posetio veliki broj stranih diplomata, dopisnika svetskih medija, članova humanitarnih organizacija. Dolazili su predstavnici ambasada Engleske, Kanade, SAD, novinari vodećih medija u svetu. Razne međunarodne misije prilikom dolaska u Novi Pazar, uglavnom su vodile razgovore sa funkcionerima SDA i drugih muslimanskih partija.

Međunarodna misija KEBSA boravila je u Novom Pazaru od 1. novembra 1992. do 31. jula 1993. godine, sa ciljem prikupljanja podataka na terenu, uglavnom političke prirode.

Izdavačka delatnost u ovom periodu bila je bogata, kako od strane institucija kuilture, poput Muzeja i Istorijskog arhiva, tako i od nevladinih organizacija kao što su „Damad" I „Mond pres" i nedeljne nezavisne „Sandžačke novine".

Zgrada Mitropolije u Ulici Relje Krilatice je restaurirana, a podržana je i inicijativa za restauraciju Đurđevih stupova. Podržana su i arheološka istraživanja lokaliteta Ras-Postenje. Uz veliku finansijsku pomoć Ministarstva za kulturu Srbije Narodna biblioteka „Dositej Obradović" konačno je 1995. godine smeštena u preuređenu zgradu bivšeg bioskopa u Gradskom parku.

Po prestanku predsedničkog mandata Kostantin Jovanović radni odnos nastavio je u organizaciji PTT u Novom Pazaru, a kasnije je bio direktor biblioteke „Dositej Obradović", odakle je otišao u penziju. Danas živi u Novom Pazaru.

 

 

Kačapor Sait: rođen je u selu Orlju, Opština Tutin, 6.6.1947. godine, od oca Zena Kačapora i majke Hankuše (Škrijelj). Osnovnu školu je završio u rodnom selu i Tutinu, srednju Učiteljsku školu u Novom Pazaru, a Pedagošku akademiju - Odsek za razrednu nastavu, u Svetozarevu (Jagodini). Nakon toga je završio studije pedagogije na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Postdiplomske studije pedagogije završio je u Zagrebu, a doktorat na Filozofskom fakultetu u Beogradu. 

Radio je kao učitelj i nastavnik, a zatim i kao prosvetni savetnik u Međuopštinskom zavodu za unapređivanje vaspitanja i obrazovanja u Kraljevu. 

Na Odseku za pedagogiju, Filozofskog fakulteta u Prištini, prošao je put od predavača, preko zvanja docenta i vanrednog profesora do zvanja redovnog profesora univerziteta. Izvodio je nastavu iz opšte pedagogije, metodike prirode i društva, istorije pedagogije i školske pedagogije sa metodikom rada školskog pedagoga. Od početka školske 2000/01. izvodi nastavu opšte pedagogije i psihologije na Fakultetu humanistickih nauka Univerziteta “Džemal Bijedić” u Mostaru. Jedan je od inicijatora i osnivača Islamske pedagoške akademije u Novom Pazaru. Inicijator je i jedan od osnivača Univerziteta u Novom Pazaru. Prvi je vršilac dužnosti prorektora Univerziteta u Novom Pazaru i dekana Filozofskog fakulteta.

Auor je knjiga: Školstvo u Novom Pazaru i okolini od 1918. do 1941. godine, (1987), Naše mesto i okolina - Tutin, koautorski rad, (1989), Istorijski pregled nastanka i razvoja škole, (1996), Uvod u školsku pedagogiju, (1999), Pedagogija, udžbenik sa prof. dr Radenkom Kruljem i prof. dr Radivojem Kulićem, (2001), Pedagogija, udžbenik sa prof. dr Radenkom Kruljem i prof. dr Radivojem Kulicem, (2002), Pedagogija, udžbenik sa prof. dr Mladenom Vilotijevićem, prof. dr Radivojem Kulićem i prof. dr Radenkom Kruljem, (2003), Kud “Vrelo Ibra iz Rožaja”- ime za poštovanje, (2001), Znajem u budućnost - sto godina OŠ “Mustafa Pećanin” u Rožajama, koautorski rad sa Zaimon Azemovićem i Ibrom Skenderovićem, (2002), Opšta psihologija, udžbenik sa Vojkom Rdomirovićem, (u štampi), kao i preko 150 priloga u časopisima i preko 200 članaka u novinama i listovima.

Recenzirao je više od dvadeset knjiga iz oblasti pedagogije, istorije, kulture, itd. i napisao i objavio oko dvadeset i pet prikaza raznih knjiga i autora.

Više puta je bio mentor magistarskim i doktorskim kandidatima, kao i član komisija za izbor u sva univerzitetska zvanja.

Oženjen je, otac troje dece.

 

 

Kahramanyol (Petlača) Prof. Dr Mustafa: rođen je 1944. Godine u Novom Pazaru. Srednju školu završio je u Turskom gradu Bursi, a  1970. godine završava Medicinski fakultetna Hacetepe univerzitetu u Ankari. Na vojnomedinsku akademiju Gulhane primljen je 1971.  godine. Akademsko zvanje docent stiče 1977, a specijalizirao je za oblast uho, grlo, nos. Od 1980. boravi na specijalizaciji u Johan Hopkins bolnici u Baltimore (SAD). Od 1983. do 1986. Radio je u Shape medicinskom centru pri vrhovnoj komandi   NATO-A u Belgiji. Od 1993. do 1996. godine obnaša dužnost specijalnog savjetnika vlade Turske za pitanja Balkana.   Po okončanju ove dužnosti vraća se u Gulhane centar, a od  2005. godine do danas vodi privatni medicinski centar u Ankari. Govori tečno Turski, Bosanski, Engleski i Francuski jezik.

 

 

Kamešničanin Asim: rođen je u Novom Pazaru 17. jula 1927. godine. Bio je predsednik Novog Pazara od 10. februar 1955. –do 03. oktobra 1955.

Završio je  višu partijsku školu u Beograd, nakon čega je završio i ekonomski fakultet. Po uspešnom završetku studija Asim je bio potpredsednik Kraljevačkog sreza, predsednik Privredne komore u Kraljevu i potpredsednik Privredne komore Srbije.

I ako najmlađi od svih dotadašnjih predsednika, Asim Kamešničanin bio je ambiciozan, efikasan u radu i jedan od najsposobnijih predsednika Novog Pazara. Njegovim postavljenjem osetio se novi kvalitet u radu GNO-a, što je nastavljeno i kasnije, zahvaljujući sve boljim kadrovskim i materijalnim uslovima i posebno sve većoj pomoći NR Srbije.

U ovom periodu pripremljen je novi Statut opštine, koja je obuhvatala grad i bivše seoske opštine, podignuta je zgrada za Učiteljsku školu itd.  

Životni vek ovog pregaoca tragično je presečen 28. januara 1969. godine u saobraćajnoj nesreći na Ibarskoj magistrali, kad je život izgubila i njegova ćerka Binasa. Sahranjeni su na Gazilaru, ispraćeni dugom, tužnom povorkom velikog broja građana Novog Pazara.

 

 

Kamešničanin Husno:  rođen je u Novom Pazaru 1926  godine.  bio je vrstan sportista, naročito gimnastičar, učestvovao na mnogim regionalnim, republičkim i saveznim takmičenjima, Sandžačkim igrama, prenoseći na taj način sportsku slavu Novog Pazara.

Bez njega se nije mogla zamisliti ni jedna sportska manifestacija u gradu na Raški.

Na igrama se takmičio kao stonoteniser gdje je postizao odlične rezultate.

Svojim talentom i pregalaštvom Husno je u poznim godinama nastojao da svoje sportsko iskustvo prenese na mlade i da im ukaže na značaj sporta za njihovo fizičko i psihičko zdravlje.

Za velike zasluge u sportu i razvoj fizičke kulture Husno je dobio niz priznanja, od Povelje opštine Novi Pazar do najvećih priznanja „Partizana“, Srbije i SOFK Jugoslavije.

Husno Kamešničanin je preselio u nedelju, 27. februara, 2011. godine u 85. godini života.

 

 

Karaahmetović Adem: rođen je u Novom Pazaru 2. jula 1923. godine. Bio je trgovački pomoćnik po zanimanju. Uoči Drugog svetskog rata pripadao je grupi napredne omladine pod uticajem KPJ. Za predsednika Novog Pazara izabran je 15. septembra 1950. godine i ostao na funkciji do 23. avgusta 1951. godine.

Skupština NR Srbije je januara 1950. godine donela Zakon o zabrani nošenja zara i feredže, tako daje sprovođenje ovog zakona bio i veliki posao, koji je potrajao do kraja Ademovog predsedničkog mandata.

Za aktivno učešće u NOB-i doprinosu u izgradnji zemlje Adem Karaahmetović je dobio više priznanja, među kojima su: Orden zasluga za narod, Orden za vojne zasluge, Orden rada sa zlatnim vencem, Novembarska nagrada i Povelja Opštine Novi Pazar. Savremenici pamte Adema kao čoveka visokog morala, časti i velikog poštenja. 

Adem Karaahmetović je umro u jesen 2011. godine u Novom Pazaru, gde je i sahranjen.

 

  

Kostić Prof. dr Miladin: doktor pravnih nauka, rođen 10. decembra 1953. godine,  rektor je Državnog univerziteta u Novom Pazaru i redovni profesor. Predaje Upravno, Službeničko i Ustavno pravo.

Na Državnom univerzitetu je angažovan od početka rada ove institucije, kao predavač, ali i član rukovodećeg tima: obavljao je funkciju zamenika predsednika Privremenog saveta DUNP, bio je  član Senata,  predsednik Saveta i šef Departmana za pravne nauke. Funkciju rektora DUNP obavlja od 24. 10. 2012. godine. 

Obrazovanje:

Pravni fakultet u Prištini završio 1979. godine, na istom fakultetu 1991. magistrirao i  1999. godine  doktorirao.

Nastavna zvanja:

Godine 1980. izabran za asistenta pripravnika na Pravnom fakultetu u Prištini za upravno-pravnu naučnu oblast. 

Na Pravnom fakultetu u Prištini postao je asistent 1988. za istu naučnu oblast.

U zvanje docenta na Pravnom fakultetu u Prištini izabran je 1999. godine

U zvanje vanrednog profesora izabran je 2003. godine, a u zvanje redovnog profesora 2007. godine na Državnom univerzitetu u Novom Pazaru ( Javno-pravna naučnu oblast).

Profesionalna karijera:

Profesionalnu karijeru započeo je u Građevinskom preduzeću „Kosovo“ u Vučitrnu, a nastavio na Pravnom fakultetu u Prištini . U periodu od 1985. do 1990. godine radio je u „Elektroprivredi Kosova“ na poslovima pomoćnika direktora i direktora radne organizacije. Univerzitetsku karijeru započeo je 1980. godine .

Naučno-padagoški i stručni rad:

U toku profesionalne karijere bio je član komisije za polaganje pravosudnog ispita, šef katedre za javno-pravne nauke, koordinator centra Pravnog fakulteta u Novom Pazaru, član redakcija publikacija koje izdaje Pravni fakultet u Prištini, član organizacionog odbora naučnog skupa i recenzent publikacije: Regionalizam - novi društveni okvir.

Dva puta je biran za člana Saveta Pravnog fakulteta u Prištini.

Objavio je dve monografije, veći broj naučnih i stručnih radova, učestvovao je sa referatima i diskusijama na više domaćih i međunarodnih naučnih skupova, konferencija, okruglih stolova i savetovanja.

Bio je mentor za izradu diplomskih radova, član komisija za ocenu i odbranu magistrskih radova, član komisije za ocenu podobnisti teme i kandidata za izradu doktorskih disertacija i član više recenzionih komisija za izbor nastvnika i saradnika.

Aktivno učestuvuje u TEMPUS projektima na Državnom univerzitetu u Novom Pazaru. 

U februaru 2017. godine Vlada Srbije imenovala je prof. dr Miladina Kostića za člana Visokog službeničkog saveta.

Nagrade i priznanja:

Nagrada „9. maj“, za dugogodišnji i izuzetan doprinos razvoju  Državnog univerziteta u Novom Pazaru, Diploma „Litteras honoris“ Udruženja pravnika Srbije – Kopaoničke škole prirodnog prava, Plaketa opštine Novi Pazar.

 

 

Ličina Husein: diplomirani ekonomista, rođen je u opštini Berane u selu Radmanci, 20. jula 1951. godine. Za predsednika Opštinskog veća opštine Novi Pazar, imenovanje je10. jula 1997. godine, nakon raspuštanja Skupštine opštine Novi Pazar od strane Vlade Republike Srbije. Početni period rada Veća odvijao se u uslovima nasleđenih privrednih, infrastrukturnih i drugih problema u vrlo nepovoljnim uslovima privređivanja.

U periodu od 10. jula 1997. do kraja septembra 2000. godine Veće je održalo 90 sednica i donelo je 488 raznih odluka i 252 rešenja. Razmatran je veći broj izveštaja i informacija organa uprave, javnih preduzeća i ustanova.

Bez obzira na sužene mogućnosti, Opštinsko veće pratilo je probleme privrede i nastojalo da se obezbede dodatna sredstva i oživi proizvodnja. Za izvozno orijentisanu proizvodnju DD TK „Raška" u toku 1997. godine obezbeđen je devizni kredit od 1.000.000 nemačkih maraka. Trikotaža „Raška" dobila je 200.000 dinara za obrtna sredstva. IGM "Sloga" izgradila je fabriku za preradu glinaca u vrednosti od 4.500.000 DM koja je puštena u rad na Dan oslobođenja Novog Pazara, 28. novembra 1997. godine.

Tokom bombardovanja, 31. maja 1999. godine u Novom Pazaru je poginulo 11 građana, među kojima je i jedno dete od dve godine. Nakon toga usledili su obnova, reforme i velika investiciona aktivnost, sanirani su stambena zgrada sa poslovnim prostorom i četiri individualne stambene zgrade koje su bile porušene prilikom bombardovanja.

U oblasti zdravstva izgrađen je internistički blok, površine 4.600 kvadrata. Opremu za ovaj blok obezbedili su Ministarstvo zdravlja i Republički zavod za zdravstveno osiguranje, koji su obezbedili i sredstva za kompletnu rekonstrukciju i adaptaciju hirurško-ginekološkog bloka. Završena je i puštena u rad Zdravstvena stanica "Bukreš".

Zahvaljujući razumevanju Ministarstva prosvete 1997. godine počeo je da radi Centar za konsultativnu nastavu Više poslovne škole iz Beograda, a iste godine otvoreno je i Odeljenje fakulteta "Braće Karić" iz Beograda. Školske 1998/99. godine svečano je otvoreno odeljenje Učiteljskog fakulteta iz Beograda, koje je radilo u zgradi Gimnazije. U školskoj 2000/2001. godini upisana su dva isturena odeljenja Srednje medicinske škole iz Kraljeva. Krajem 1999. godine počela je izgradnja zgrade za visoko školstvo.

Podrška i pomoć Vlade Republie Srbije bila je kontiniurana i planska, finansijski i materijalno vrlo značajna. Ona je garantovala i stajala iza svakog značajnijeg razvojnog projekta, što je ubrzavalo njihovu realizaciju. Veće je svojim radom doprinelo stvaranju klime poverenja i boljih međunacionalnih odnosa. Sve je ovo posebno došlo do izražaja za vreme NATO bombardovanja, kada su građani pokazali visok stepen solidarnosti i hrabrosti.

Nakon isteka mandata, Husein Ličina je postao direktor Osiguravajućeg društva DDOR Novi Sad, filijale u Novom Pazaru.

 

 

Ljajić Rasim: rođen je 28. januara 1964. u Novom Pazaru gde je završio osnovnu školu i gimnaziju. Medicinski fakultet završio je u Sarajevu. U periodu od 1989. do 2000. godine radio je kao novinar za brojne dnevne i periodične listove na prostoru bivše SFRJ. Politikom se bavi od 1990. godine kada je izabran za generalnog sekretara SDA Sandžaka. Od 1994. godine predsednik je Koalicije Sandžak koja je 2000. godine preimenovana u Sandžačku demokratsku partiju. Posle petooktobarskih promena izabran je za ministra za nacionalne i etničke zajednice u Vladi SRJ.

Posle izbijanja krize na jugu Srbije, u decembru 2000. godine obavljao je funkciju potpredsednika Koordinacionog tela za opštine Preševo, Bujanovac i Medveđa. Od septembra 2005. godine do jula 2008. bio je predsednik  Koordinacionog tela za opštine Preševo, Bujanovac i Medveđa.

U avgustu 2001. godine imenovan je za potpredsednika Koordinacionog centra za Kosovo i Metohiju.

Nakon potpisivanja Beogradskog sporazuma marta 2003. godine izabran je za ministra za ljudska i manjinska prava u Savetu ministara SCG. U periodu od 2003. do 2006. godine obavljao je dužnost kopredsednika Mešovitog komiteta za ekonomsku saradnju sa arapskim zemljama.

Od jula 2004. predsednik je Nacionalnog saveta za saradnju sa MKTJ, a od jula 2006. koordinator za sprovođenje Akcionog plana za završetak saradnje sa MKTJ. Nedeljnik Vreme proglasio ga je za ličnost 2004. godine, a Evropski pokret u Srbiji dodelio mu je priznanje Najevropljanin za oblast politike u 2005. godini. U anketi agencije Pragma 2006. godine izabran je za najkomunikativnijeg političara.

Na sednici Narodne skupštine održanoj 15. maja 2007. izabran je za ministra rada i socijalne politike u Vladi Republike Srbije. Na istu funkciju izabran je na sednici Narodne skupštine koja je održana 8. jula 2008. godine.

Od jula 2012. do aprila 2014. godine obavljao je funkciju potpredsednika Vlade i ministra za spoljnu i unutrašnju trgovinu i telekomunikacije.

Za potpredsednika Vlade republike Srbije i  ministra za trgovinu, telekomunikacije  i turizam izabran je na sednici Skupštine Srbije 27. aprila 2014.  godine, a tu je funkciju nastavio da obavlja i nakon formiranja Vlade 2016. godine, a zatim i u rekonstruisanoj Vladi, posle predsedničkih izbora 2017. godine.

Oženjen je i ima dvoje dece. Služi se engleskim i ruskim jezikom.

 

 

Mahmutović Meho: rođen je 14. oktobra 1966. godine u Novom Pazaru, specijalista je pedijatar. Njegov predsednički mandat trajao je od 14. septembar  1912. do 2009. godine.  Titulu doktora medicinskih nauka stekao je 25. februara 2013. godine, odbranivši rad na temu "Ehokardiografska procena mase leve komore, kod dece sportista". Do sada je objavio i prezentovao 23 stručna rada iz oblasti pedijatrije. Redovan je učesnik pedijatrijskih kongresa i sekcija. Govori engleski i ruski jezik.

Član je predsedništva pedijatrijske sekcije Srbije; stručne redakcije časopisa „Moj doktor", u Beogradu; bio član republičke stručne komisije za pedijatriju Ministarstva zdravlja i član Komisije za reproduktivno zdravlje Republike Srbije. Stalni je saradnik UNICEF-a i Instituta za majku i dete Novi Beograd. Učestvovao je u organizaciji i realizaciji donacije Vlade Luksemburga, zahvaljujući kojoj je izgradjena nova zgrada dečjeg odeljenja Zdravstvenog centra, opremljena najsavremenijom medicinskom opremom. Član je predsedništva Sandžačke demokratske partije (SDP) i predsednik odbora za zdravstvo.

Tokom njegovog mandata Novom Pazaru se otvaraju vrata prema Evropi i svetu. Grad postaje   neizostavni partner mnogim lokalnim samoupravama, stiče prijatelje među ekonomski najuticajnijim zemljama i gradovima i doživljava svoj infrastrukturni i institucionalni procvat. Vlada Srbije promenila je svoj odnos prema Novom Pazaru, koji napokon postaje mesto značajnih ulaganja u infrastrukturu i privredu, čemu je doprinelo i angažovanje gradonačelnika Mahmutovića.

On je i prvi gradonačelnik iz Srbije, koji je na poziv američkog predsedni Obame prisustvovao Molitvenom doručku u Vašingtonu,februara 2015. godine.  

Vlada Srbije donijela je odluku o imenovanju dr. Meha Mahmutovića za državnog sekretara u Ministarstvu zdravlja.

 

 

Mulahodović Jonuzaga: drugi predsednik za vreme okupacije bio je Jonuzaga Mulahodović, rođen je u Novom Pazaru 1886. godine. Za predsednika je postavljen 1. marta 1942. od nadležnih organa nemačke komande u gradu.

Za vreme njegovog mandata, u toku 1943. izvršena je prinudna mobilizacija Muslimana sa područja Deževskog sreza. 

U period njegovog mandata rad opštinskih službi i rešavanje životnih pitanja građana odvijali su se u izuzetno složenim i teškim uslovima u okupiranom gradu. Sednice Odbora redovno su održavane jer su se u životu svih stanovnika svakodnevno pojavljivali brojni problemi koje je trebalo rešavati. Jonuzaga je bio u stalnoj vezi sa kmetovima i rukovodiocima pojedinih opštinskih službi što je doprinelo njegovom i opštinskom uspešnijem radu.

S pažnjom se pristupalo higijeni i uređenju grada, čistoći i redu na pijacama, popravkama ulica, mostova i česama, organizovanju trošarinske službe i održavanju javnog reda i mira. Snabdevanje grada osnovnim životnim namirnicama i u ratnim uslovima bilo je dosta uspešno. Zahvaljujući poslovnim vezama sa Beogradom i drugim mestima u Srbiji i saradnjom sa Albanijom dobro su se snalazili trgovci, zanatlije i ugostitelji u gradu.  

Jonuzaga je savesno, pošteno i časno obavljao svoju odgovornu funkciju predsednika Novog Pazara.

Međutim, odmah posle oslobođenja počelo je hapšenje ljudi koji su bili na važnijim funkcijama u organima proalbanske vlasti. Krajem novembra 1944. godine uhapšen je i Jonuzaga jer je bio predsednik Novopazarske opštine, ali je posle kraće istrage pušten na slobodu.   Jonuzaga je jedan od retkih predsednika većeg grada pod okupacijom koji nije osuđen na smrt. Bio je zahvalan svima koji su mu u tome pomogli. Nastavio je da živi u gradu i da u miru radi svoj posao, kao što je živeo i radio pre rata. Umro je u Novom Pazaru 1951. godine.

 

 

Mušović dr. Ejup: rođen je 1930. godine, u Suhodolu u Tutinu. Osnovnu školu je završio u Suhodolu, gimnaziju u Novom Pazaru, a Filozofski fakultet u Beogradu, gdje je, na Odjeljenju za historiju, diplomirao 1957. godine. Vodeći je bošnjački historičar sa područja Sandžaka i jedan od najvećih istraživača područja Sandžaka i njegovog kultumo-historijskog naslijeđa uopšte. 

Po završetku studija radi: prvo kao profesor historije, a onda i kao direktor, u Osnovnoj školi Bogoljub Čukić" u Tutinu.

Iz Tutina se seli za Novi Pazar, i u narednih deceniju i nešto više radi kao profesor historije u ovdašnjoj Učiteljskoj školi i Gimnaziji. 

U periodu od 1959. do 1971. godine obavljao je dužnost honorarnog direktora novopazarskog Muzeja „Ras”, a od 1971. godine je i zvanično imenovan za direktora ove institucije. Od tada se počinje znatno intenzivnije baviti kultuno-historijskim naslijeđem Novog Pazara, Tutina i okoline, pokrećući u isto vrijeme niz projekata na rasvjetljavanju mnogih značajnih događaja i pojava iz prošlosti novopazarskog i sandžačkog kraja uopšte. Sistematska arheološka istraživanja ovog područja, te kompleksna istraživanja kulturnog naslijeđa (historijska, historijsko- umjetnička, etnografska i dr.), kao i radovi na konzervaciji, restauraciji i prezentaciji spomenika kulture sandžačkih Bošnjaka u tom periodu zabilježiće znatan napredak, što će rezultirati značajnim pomakom u naučnom rasvjetljavanju mnogih pojedinosti vezanih za ovaj kraj i život u njemu kroz razne historijske periode.

Godine 1977. pokreće Novopazarski zbornik, naučni časopis koji je vremenom izrastao u posebnu naučno-istraživačku i kulturnu instituciju visokog renomea i jednu od vodećih publikacija ovakve vrste u cijeloj zemlji.

Uporedo sa radom u Muzeju, intenzivno se bavi naučno-istraživačkim radom, tako da će, 1978. godine, na Filozofskom fakultetu u Beogradu, odbraniti doktorsku disertaciju pod nazivom "Etnički procesi i etnička straktura stanovništa Novog Pazara”.

Napisao je veliki broj naučnih i drugih radova i knjiga, od kojih se izdvajaju: Novi Pazar i okolina; Etnički procesi i etnička struktura stanovništva Novog Pazara; Tutin i okolina: Bogoljub Čukić, narodni heroj: Muslimansko stanovništvo od pada despotovine 1459. i njegova sudbina; Džamije u Novom Pazaru; Sermija; Muslimani Crne Gore (posthumno izdanje). Osim knjiga, veoma značajni su i njegovi radovi objavljeni u raznim naučnim časopisima. zbornicima. drugim periodičnim izdanjima i novinama.

Pored intenzivnog naučno-istraživačkog rada, te rada na utemeljenju i razvoju Muzeja, značajan doprinos dao je i u osnivanju drugih kulturnih institucija i kulturao-umjetničkih manifestacija u Novom Pazaru, kao i u organizovanju brojnih naučnih skupova i savjetovanja arheologa, etnologa, konzervatora, muzejskih i arhivskih radnika i dr.

Godine 1994. iz štampe mu je izašla i zbirka pripovjedaka „Sermija”, za koju je nagrađen specijalnom nagradom „Ćamil Sijarić”.

Dobitnik je niza nagrada i priznanja od Republičkog zavoda za zaštitu spomenika kulture Srbije, Zavoda za zaštitu spomenika kulture iz Kraljeva, Etnografskog muzeja Srbije, Narodnog muzeja Srbije, Skupštine opštine Novi Pazar, Skupštine opštine Tutin i drugih institucija.

Umro u 65-oj godini života u Novom Pazaru i sahranjen je na novopazarskom građskom mezaiju Gazilar.

Izvor: monografija “Sandžački Bošnjaci”

 

 

Mirković Petar: rođen je u Nikšićkoj župi 1869.godine. Njegov predsednički mandat trajao je od. 18. avgust 1914. do 21. novembar 1915. godine. Kao ugledni građanin Novog Pazara, po zanimanju trgovac, bio je član delegacije koja je potpisala akt o predaji grada 1912. godine. 

U toku njegovog mandata 1914. godine sa nastavom su počele rad Gimnazija i Opšta zanatsko-trgovačka škola, ali je njihov rad prekinut 1915. godine. Zbog ratnih dejstava austrougarske i nemačke vojske sve škole su prestale sa radom.

U toku ovog mandata počelo je nasipanje i kaldrmisanje opštinskog sokaka na Paricama put Sjenice. 

Okupacija Novog Pazara u Prvom svetskom ratu počela je 21. novembra 1915. godine. Komanda mesta austrougarske vojske odmah je smenila staru i postavila novu opštinsku upravu. Time se završio i prvi predsednički mandat Petra Mirkovića, a drugi mandat je počeo u jesen 1925. do 1926.  godine. 

Umro je u Novom Pazaru 1934. godine.

 

 

Muratbegović Rizahbeg: bio je to drugi predsednik Novog Pazara za vreme okupacije u Prvom svetskom ratu. Rizahbeg je rođen u Novom Pazaru sredinom 19. veka, u bogatoj porodici Muratbegović. Njegov predsednički mandat trajao je od  polovine 1916. do oktobra 1918. godine.

Bio je među najbogatijim Muslimanima u gradu. U ulici Oslobođenja i na Hendeku imao je više svojih kuća i hanova, magaza, pekaru i nekoliko drugih objekata, a u selima na Rogozni imao je preko 200 čifčija. Za vreme okupacije bavio se trgovinom u čemu su mu mnogo pomagale austrougarske vlasti u gradu. Starosedeoci, njegovi savremenici kažu da je Rizahbegova imovina bila tolika da ni sam nije znao šta sve ima.

Bio je član Odbora imenovanog od strane organa okupatorske vlasti. Kao predsednik Rizahbeg je stavio u službu Austrougarske, sebe lično, svoju funkciju i instituciju opštine, ispunjavajući potrebe, zahteve i interese do poslednjeg dana okupacije. U drugoj polovini 1916. godine uspešno je završena akcija prikupljanja dobrovoljaca, Muslimana u austrougarsku vojsku. Novopazarsko područje dalo je oko 2.000, a samo iz grada bilo je oko 300 dobrovoljaca - đurumlija.

Značajan politički događaj bila je Konferencija muslimanskih predstavnika Sandžaka u Sjenici 1917. godine na kojoj je doneta Rezolucija o odvajanju Sandžaka od Srbije. Novi Pazar je na ovom skupu predstavljao Rizahbeg Muratbegović. Organi austrougarske vlasti u gradu imali su u Rizahbega neograničeno poverenje. Kada su sredinom oktobra 1918. godine komande mesta i okruga napustile Novi Pazar, sa njima je u Beč otišao i Rizahbeg Muratbegović. On je iz Beča stigao do Turske, gde je nekoliko godina posle rata i umro. Niko od rodbine i savremenika ne zna bliže podatke o godini njegove smrti.

 

 

Murić  Fevzija: rođen je u Novom Pazaru 12. maja 1954. godine. Stomatolog.

Na opštinskim izborima koji su održani novembra 1996. godine izabrani su odbornici Skupštine opštine Novi Pazar. Skupština je imala ukupno 47 odbornika, od toga 33 Koalicije za Sandžak dr Sulejman Ugljanin, među kojima je najveći broj bio iz SDA, deset odbornika SPS; dva Srpske radikalne stranke, i po jedan odbornik Saborne narodne stranke i Grupe građana. Među ovim odbornicima nije bilo žena. Tada je za predsednika izabran Fevzija Murić I mandate mu je trajao od 26. novembra 1996 do 10. jula 1997. 

Skupština je do 10. jula 1997. godine, do kada je trajao njegov kratki mandat, održala 12 sednica, na kojima je razmatrano preko 230 pitanja iz raznih oblasti. Odmah po konstituisanju nova vlast je: Osnovala Regionalni zavod za urbanizam, razvoj i izgradnju; Fond" Rifat Burdžović Tršo"za stipendiranje đaka i studenata; otvoren Fakultet za finansije i bankarstvo BK univerziteta, za koji je Opština plaćala zakup prostora; rekonstruisan gradski park koji je bio u zapuštenom stanju; izvršene pripreme i tamponiran parking prostor iza hotela" Vrbak"; izgrađen vodovod do naselja Mur; započeta vodovodna i kanalizaciona mreža u gradskom naselju Bukreš - gornji deo; rekonstruisani mostovi i putevi na seoskom području. Krajem 1996, godine, 12. decembra, počela je sa radom prva lokalna, privatna televizija u Novom Pazaru, TV„Jedinstvo".

U službenim prostorijama Skupštine opštine Novi Pazar istaknuti su stranački simboli, što nije bilo u skladu sa položajem i ulogom opštine i njenih organa. Isticanje ovih simbola u službenim prostorijama uticalo je na odluku odbornika koji ne pripadaju Stranci demokratske akcije, da ne učestvuju u radu Skupštine.

Da bi se što pre stvorili uslovi za vršenje osnovnih funkcija lokalne samouprave, predlaže se da odluka o obrazovanju Opštinskog veća opštine Novi Pazar stupi na snagu danom donošenja."

Ovom Odlukom. 10. jula 1997. godine prestala je sa radom Skupština opštine Novi Pazar konstituisana 26. novembra 1996. godine. Zajedno sa njom mandat predsednika opštine Novi Pazar prestao je Fevziji Muriću, koji je 2003. godine formirao novu partiju, Starnku za Sandžak, čiji je predsednik. Nastavio je da se bavi politikom i trenutno je pomoćnik gradonačelnika Novog Pazara, zadužen za društvene delatnosti, zdravstvo i socijalnu politiku.

 

 

Nikšić Omer: rođen je u Novom Pazaru 1902. godine, a po zanimanju je bio trgovac.  Vreme njegove predsedničke funkcije koju je obavljao samo osam meseci deli se na dva perioda: prvi ratni do 9. maja 1945. i drugi mirnodopski koji je trajao samo tri meseca, do 8. avgusta 1945. godine. Oba perioda su bila teška za obavljanje funkcije predsednika opštine.

Za vreme predsedničkog mandata Omera političke organizacije poput Narodno-oslobodilačkog fronta, Sindikata, Narodne omladine, AFŽ-a., od prvih dana posle oslobođenja organizovane su radne akcije: pionira i omladine; sindikalne; Narodnog fronta i Kominističke partije; vojske i milicije. Događaj koji je imao odjeka u gradu bilo je ubistvo Gojka Bačanina diplomiranog pravnika i predsednika Oslobodilačkog odbora Deževskog sreza. Njega je, juna 1945. godine, iz zasede ubila grupa četnika koja se krila u vračevskom delu Deževskog sreza.

Početkom aprila 1945. godine osnovano je preduzeće „Oknap" sa zadatkom da u šest srezova Sandžaka organizuje privredne aktivnosti. Narodni univerzitet u Novom Pazaru osnovan je 1. avgusta 1945. godine; u gradu su izlazile „Vijesti" a prvi broj „Bratstva" izašao je 1. juna 1945. godine. Organizovanim tečajem 28. Januara 1945. godine započeta je masovna, višegodišnja akcija opismenjavanja stanovništva Novog Pazara, koje je posle oslobođenja imalo preko 60 odsto nepismenih.

Omer Nikšić je jedno vreme bio odbornik GNO-a, inače je radio kao sudija Sreskog suda u Novom Pazaru. Kada je 1956. godine veći broj Muslimana počeo da odlazi za Tursku, odlučio je i on da ode sa njima. Naselio se u Pendiku, delu Istambula. U Turskoj se bavio trgovinom, gde je i umro 1967. godine.

 

 

Novović Milovan: predsednički mandate mu je trajao od 21. aprila  1982. do l. maja 1986. Diplomirani je ekonomista, rođen je u selu Vučiniće 1933. godine. Nasledio je značajne rezultate svojih predhodnika, što mu je omogućilo i obavezivalo ga da nastavi s razvojnom politikom Opštine Novi Pazar.

Ovaj mandat karakterišu ulaganja u razvoj privrede. Izvršena je modernizacija TK "Raška" i svih drugih preduzeća u Novom Pazaru, završeni su Autobaza„Sandžaktrans" i treća fabrika IGM „Sloga" u Pobrđu, koju je svečano pustio u rad Slavoljub Rašković, tada predsednik Fonda za razvoj Srbije.

Povodom obeležavanja 40. godišnjice oslobođenja Novog Pazara 1983. godine završena je nova zgrada SDK u centru grada, a za julske praznike u Lukarima je svečano otvoren pogon Trikotaže „Raška".

Obimni radovi obavljeni su u oblasti infrastrukture: urađeno je 18.575 metara kišne i 11.742 fekalne kanalizacije, 7.000 metara vodovodne mreže, 42 km lokalnih puteva, 540 km puteva bez podloge i veliki broj ulica u gradu. Uređeno je 1.576 metara korita Raške i Jošanice, pušten je novi filterza vodu, a potisnim pumpama kapacitet vodovoda u gradu uvećanje za 50 odsto.

Milovan Novović je kasnije bio direktor Investbanke, gde je ostao do penzionisanja 1996. godine. 

Umro je u Novom Pazaru 19. septembra 2010. godine.

 

 

Petrović Đorđe: u Novi Pazar je došao posle Prvog svetskog rata iz Sjenice gde je rođen 1886. godine. Za predsednika Novopazarske opštine izabran je na redovnim izborima 1926-1933. kao kandidat Radikalne stranke. Pošto Džemijet, zbog svog delovanja u senci, nije imao svog kandidata za predsednika, za njega je glasala većina Muslimana. Nadležni organi produžili su mu mandat do prvih opštinskih izbora održanih 1933. godine. Period Petrovićevog mandata obeležili su poslanički izbori 1927. godine koji su protekli u redu i miru. Tada je za poslanika Deževskog sreza izabran Mehmed Spaho, kandidat Demokratske stranke. 

Godine 1929., 6. januara proglašena je diktatura kralja Aleksandra I Karađorđevića i Petra Živkovića. Odmah je zabranjen rad svih političkih partija i promenjen naziv države, umesto Kraljevina Srba Hrvata i Slovenaca u Kraljevina Jugoslavija, koja je podeljena na 12 banovina.

Za vreme diktature osnovane su dve političke stranke, Jugoslovenska nacionalna stranka i Jugoslovenska radikalna zajednica, a obnovljen je i rad Demokratstke stranke. Još jedan događaj iz ovog perioda zaslužuje pažnju: poslanički izbori 1931. godine koji su protekli u miru. Uz pomoć Aćifa Hadžiahmetovića za poslanika Deževskog sreza izabran jeTihomir Šarković, kandidat na Zemaljskoj listi Petra Živkovića.

Poseta prestolonaslednika Petra II Karađorđevića Đurđevim stupovima, decembar 1940.g.

U privrednom i društvenom životu Novog Pazara došlo je do značajnih promena. Postepeno su se povećavali prihodi opštine, posebno od 1929. do 1933. godine. To je Opštinskom odboru omogućilo da brže i sa više uspeha primenjuje prava i ispunjava obaveze lokalne samouprave i zakona. Novopazarska opština je 1929. ušla u Zetsku banovinu, što je ubrzalo razvoj grada. Pored rezultata u privredi i društvenim delatnostima, kao i državnoj upravi, živnula je izgradnja puteva, stambenih i poslovnih objekata.

Pred kraj ovog predsedničkog mandata Đorđa Petrovića, u Žičkoj ulici ( danas Gojka Bačanina), ispred kuće u kojoj je stanovao, čelnici Jugoslovenske radikalne zajednice organizovali su atentat na Aćifa Hadžiahmetovića. Atentat nije uspeo ali je Aćif zadobio povrede glave i desnog ramena. Događaj je u velikoj meri zaoštrio političke sukobe u gradu, posebno kada su nadležni organi objavili da istraga nije mogla da utvrdi identitet napadača. U gradu se znalo da je jedan od atentatora bio Srbin, drugi Musliman. Bila su poznata i njihova imena.

Na opštinskim izborima 1933. godine Đorđe Petrović se ponovo kandidovao na listi Jugoslovenske radikalne zajednice, koja se skraćeno zvala Jereza. Izgubio je na ovim izborima jer je Aćif savetovao Muslimane da glasaju za kandidata Demokratske stranke.

Sve do okupacije aprila 1941. godine Đorđe Petrović je aktivno učestvovao u političkom životu grada. Posle oslobođenja u decembru 1944. godine izabran je za člana Gradskog narodnooslobodilačkog odbora i potpredsednika GNO-e. U više mandata bio je odbornik Gradskog odbora. Umro je u Novom Pazaru 1958. godine.

 

 

Prištevac Salih: predsednički mandate mu je trajao od 1. maja 1986 do 1. decembra 1989. Rođen je 1. januara 1940. godine u Novom Pazaru. Završio je Višu školu političkih nauka u Beogradu i bio aktivista i rukovodilac omladine i SKS. Njegov mandat obeležilo je više događanja na širem planu, pre svega borba za ravnopravan položaj Srbije sa ostalim republikama u sastavu SFRJ i pripreme za Četrnaesti kongres SKJ.

Međuopštinska zajednica Kraljevo je za period 1987. do 1990. godine utvrdila program mera za brži oporavak i razvoj i usporavanje migracionih kretanja u Novom Pazaru, Sjenici i Tutinu. Nastavljen je samodoprinos za rešavanje infrastrukturnih, komunalnih i pitanja putne privrede. Tekstilni kombinat „Raška" je tri  seoska fabrika decenije rada proslavio s modernizovanim predioničkim i tkačkim kapacitetima. Povodom ovog jubileja štampana je i Monografija Kombinata. Na Dan oslobođenja grada 1987. godine svečano je otvoren pogon Savremene konfekcije „Raška" za proizvodnju košulja; iste godine Trikotaža „Raška" obeležila je četiri decenije postojanja. Trikotaža je obogatila privredu Novopazarske opštine sa tri seoska pogona.

Zadruga „Vojin Popović" je proširila i modernizovala kapacitete klanice i hladnjače. Svečano su 1986. pušteni u rad Fabrika za izradu tepiha i džempera, 1988. bazeni Ribnjaka na Pazarištu i Fabrika za preradu i pakovanje ribe, a 1989. godine Pogon domaće radinosti u Grubetiću.

Preduzeće „Ukras" završilo je novu proizvodnu halu s novom tehnologijom, a „Deževa" je modernizovala i duplirala svoje kapacitete. GRO "Jedinstvo" otpočelo je proizvodnju složive plastificirane ambalaže za prehrambenu industriju, rekonstruisani su kapaciteti „Minela", Fabrika reznog alata takođe je uvećala svoje proizvodne kapacitete a „Iskra" je završila novu fabriku. „Sandžaktrans" je obezbedio više novih autobusa i kamiona;„Elektroras" je završio novu upravnu zgradu i izgradio niskonaponsku mrežu u naseljima Rasadnik i Hadžet, trafostanicu u Janči, kao i trafostanicu „Novi Pazar 2" u Ulici Save Kovačevića. "Lipa" je podigla novi hotel u Sopoćanima; Preduzeće za puteve je pustilo u rad savremenu remontnu radionicu 1987. godine i proširilo prostor svoje upravne zgrade. Parna pekara „Polet" izgradila je silos za brašno; osnovana je Omladinska zadruga „Svetlost" a INA je otvorila novu benzinsku pumpu. Od 1986. do 1990. godine izgrađeno je hiljade novih metara kišne, fekalne kanalizacije i vodovodne mreže i završen novi dovod sirove vode; asfaltirano je preko 10 km gradskih ulica. Izgrađen je 191 stan sa blizu 11.000 kvadratnih metara površine. Završena je i zgrada Islamske verske zajednice, a grad je dobio i novosagrađenu osnovnu školu„Vuk Karadžić". Broj zaposlenih u Novom Pazaru iznosio je preko 22.000 lica.

Opština Novi Pazar je 1987. godine od sarajevskog lista „Oslobođenje" dobila Povelju za zaštitu i prezentaciju spomenika kulture. Svečanom uručenju priznanja prisustvovali su predstavnici najviših državnih organa Jugoslavije i Srbije, a za tu priliku je, uz pomoć JNA asfaltiran put do manastira Đurđevi stupovi.

Godine 1989. počeo je upis zajma za Srbiju koji je u Novom Pazaru uspešno završen. Salih Prištevac je nakon isteka mandata radio kao savetnik u Ministrastvu unutrašnjih poslova Srbije u Novom Pazaru. Danas kao penzioner živi u Novom Pazaru.

 

 

Prušević Ramiz: rođen je u Novom Pazaru 1917. godine i po zanimanju bio krojački radnik. Nosilac je Partizanske spomenice 1941. Za predsednika Gradskog narodnog odbora izabran je l. juna 1947. godine i tu funkciju obavljao do 19. maja 1949. godine. Bio je to Ramizov prvi predsednički mandat.

Ovaj mandat Ramiza Pruševića odlikuje jak uticaj KPJ na ukupne društvene tokove u gradu i izjašnjavanje većine članova KPJ za politiku koju vodi njeno rukovodstvo protiv Informbiroa. Ramiz je bio jedan od najistaknutijih boraca protiv Informbiroa u ovom kraju. Posebno se isticao u borbi za otklanjanje negativnog nasleđa prošlosti i radikalnije promene načina života, navika i ponašanja ljudi koji su na neki način usporavali brži razvoj Novog Pazara.

Za vreme njegovog predsedničkog mandata osnovani su hidroelektrična centrala „Stanica Spasojević", preduzeće za ugostiteljstvo i poslastičarske proizvode „Aleksandar Nikolić", trgovinska preduzeća „Jošanica" i „Jabuka" i proizvodno - trgovinsko izvozno preduzeće „Rogozna", Transport, Komunalno gazdinstvo, Komunalna banka čiji je prvi direktor bila Milena Josifović i Glavna direkcija privrednih preduzeća čiji je direktor bio Dragutin Prezburger, Jevrejin.

U toku 1948. godine osnovani su Narodni univerzitet i dva KUD-a, sindikalno „Rada Petrović" i omladinsko„Ramiz Koca".

Sve ove aktivnosti i ostvareni rezultati postizani su u izuzetno teškim uslovima u kojima se tada nalazila cela naša zemlja.

Drugi mandate je trajao od 29. maj 1953. do 10. februar 1955.

Po broju i vrsti odlikovanja koja su mu dodeljena Ramiz Prušević je jedan od najnagrađivanijih predsednika. On je između ostalog odlikovan: Ordenom zasluga za narod sa zlatnim vencem, ordenom za hrabrost, ordenom za vojne zasluge III reda, četiri plakete Grada Beograda i nizom drugih priznanja. Od 1964. godine sa porodicom je živeo u Beogradu. Umro je 31. decembra 1993. godine. Sahranjen je na Topčiderskom groblju.

 

 

Radović Miodrag: rođen je u Novom Pazaru 1921. godine. Pred Drugi svetski rat završio je Bogosloviju, po kojoj su mu sugrađani dali nadimak Mijo Popče, a posle rata i Višu pedagošku školu. Bio je jedan od najuglednijih i najpoznatijih građana i intelektualaca Novog Pazara.

Odmah po oslobođenju, kao član Gradskog narodnog odbora Novog Pazara, bio je poverenik za prosvetu i   aktivno   radio   na   organizovanju kulturno-prosvetog života. Bio je direktor osnovne, a potom i srednje škole. Organizovao je kurseve i seminare, škole za obrazovanje radnika, Narodni univerzitet i drugo. Škola za obrazovanje odraslih se po njemu nazivala Mijovača. Jedan je od osnivača Amaterskog pozorišta u kojem je bio jezgro glumačke ekipe.

Mijo Radović je bio vredan i uporan istraživač istorijskih događaja našega kraja. Napisao je Hroniku Novog Pazara i nekoliko veoma vrednih knjiga: Efendijina sjećanja, Rankove centrale, Tri oslobođenja Novog Pazara, Sudbina Novopazarskih Jevreja, Ljudske i materijalne žrtve Novog Pazara i Deževskog sreza u Drugom svetskom ratu, Borci Novopazarskog kraja. Objavio je znatan radova i članaka objavljenih u časopisima i listovima. U Novopazarskom zborniku je objavio radove: Oslobođenje Novog Pazara u Prvom balkanskom ratu; Oslobođenje Novog Pazara 1944. godine; Oslobođenje Novog Pazara u Prvom svetskom ratu; Ratni vojni zarobljenici sa područja sreza deževskog u Drugom svetskom ratu; Nazivi novopazarskih ulica; Partizanska rekvizicija; Ubiranje četvrtine u deževskom srezu za vreme Prvog i Drugog svetskog rata; Hidroelektrana u Novom Pazaru; Jevrejske kuće i dućani u Novom Pazaru; Privatni trgovci, ugostitelji i zanatlije novopazarskog kraja od oslobođenja do druge nacionalizacije; Popis zanatlija deževskog sreza 1954. godine; KPJ i NOP u Novom Pazaru za vreme okupacije u Drugom svetskom ratu; Iz novopazarskih hronika; Jevrejska opština u Novom Pazaru.

Dugo godina je pripremao knjigu Novopazarski predsednici, u kojoj je obuhvatio sve predsednike od 1912. godine do danas. Na žalost nije dočekao da rukopis bude objavljen. Miodrag Radović je preminuo 2011. godine u devedesetoj godini života.

 

 

Rasovac Salihbeg: rođen je 1852. godine u Rasovu kod Bijelog Polja. Imenovan je za predsednika Novog Pazara 23. oktobra 1912. Mandat mu je trajao do 18. avgusta 1914. godine. Taj period je bio ispunjen sa  nekoliko važnih događaja za istoriju grada. Valja napomenuti da je  Salihbeg  odrastao u uglednoj porodici koja je još krajem 19. i početkom 20. vijeka održavala poslovne veze sa Srbijom. Zahvaljujući tome Salihbeg je još za vrijeme turske vladavine u raznim mjestima Srbije stekao veći broj poznanika i prijatelja. Tako je upoznao i Nikolu Pašića i bio njegov lični prijatelj. Bio je član delegacije Novog Pazara koja je 1912. godine, u noći između 22. i 23. oktobra, u selu Glušci potpisala akt o predaji grada. U ovom selu bio je štab Ibarske vojske kojom je komandovao đeneral Mihailo Živković. Sve to je uticalo da Salihbeg, posle oslobođenja grada u Prvom balkanskom ratu, bude imenovan za prvog predsednika Novog Pazara. Novi Pazar je, zajedno sa drugim mestima i krajevima oslobođenim u Prvom balkanskom ratu, 23. oktobra 1912. godine ušao u sastav Kraljevine Srbije. U gradu je uspostavljena vlast nove države i organizovan rad njenih organa i ustanova. Istovremeno je prestao rad turskih organa vlasti i uprave, sudstva i svih ustanova iz turskog perioda.

Umro je u Novom Pazaru 1926. godine.

 

 

Rebronja Ismet: rođen 26.VI 1942. godine u Bihoru (Goduša kod Bijelog Polja). Bio je urednik u Radio Novom Pazaru i listu ˝Bratstvo˝ i urednik u novopazarskom Domu kulture, delegat Skupštine Zajednice kulture Srbije, predstavnik Udruženja književnika Srbije u Skupštini kulturno-prosvetne zajednice Srbije, član komisije za film i komisije za književnost Zajednice kulture Srbije, član Suda časti Udruženja književnika Srbije i član Upravnog odbora Udruženja književnika Srbije te i član Saveta Književne reči i član Saveta časopisa Relation.  Bio je pesnik, pripovedač, romanopisac, antologičar, etimolog, esejista, novinar, prevodilac poezije sa ruskog jezika, urednik i osnivač brojnih listova, kulturnih manifestacija i institucija, kao dobitnik nagrade Ratkovićevih večeri poezije. Objavio je knjige poezije Knjiga rabja (1972), Izložba (1976), Gazilar (1978), Sreda i Sreda kći (1983), Paganska krv (1986), Keronika (1991), Jesen praznih oraha (1997), Kad forminga ne dosvira (2002), Suze Lejle Šehović (2003), Sinje more (2006), Nulla insula (2007), Magnet i algebra (2010); knjige priča Beli unuci (1986), CI priča (1994), Pad Grčke (2007); etimološke eseje Sokratov pas (2009). Priredio je Antologiju poezije Bošnjaka u Srbiji i crnoj Gori Latice primule (2003). Sakupio je i uredio izbor poslovica i izreka Budi nešto da ne budeš ništa (2004, sa Medisom Kolaković). U njegovoj ostavštini postoje neobjavljeni rukopisi: Varoš sinova Abdulahovih (roman), Glava cara Nićifora (roman), Etymologicon (etimološki rečnik sa preko 2000 odrednica), Psi su najbolji ljudi (sećanja).

Umro je 1. maja 2006. godine u Novom Pazaru.

 

 

Redžepagić Džengis:  istaknuti sandžački slikar Džengis Redžepagić, šef Resora za kulturu Bošnjačkog nacionalnog vijeća i docent na Državnom univerzitetu u Novom Pazaru. Rođen je 1954. godine u Novom Pazaru. Završio je Fakultet primjenjenih umjetnosti u Bogradu, odsjek slikarstvo. Dugo godina radio je kao kustos i urednik likovnog programa Galerije i umjetničke kolonije "Sopoćanska viđenja" u Novom Pazaru. Osnivač je kultne likovne kolonije "Sandžak inspiracija umjetnika". Bio je inicijator, osnivač i prvi predsjednik Sandžačkog udruženja likovnih umjetnika (SULU). Bio je član Udruženja likovnih umjetnika Srbije i Udruženja likovnih umjetnika Bosne i Hercegovine.

U svojoj dugogodišnjoj karijeri priredio je više od 40 samostalnih izložbi u zemlji i inostranstvu i učestvovao na preko 100 kolektivnih izložbi širom svijeta. Dobitnik je više nagrada i priznanja.

Od 2007. godine radio je kao profesor na Državnom univerzitetu u Novom Pazaru, na Departmanu za umjetnost.

Dana 29. 4. 2011. godine, u 57-oj godini života, preselio na Ahiret.

 

 

Rožajac Hasan: rođen je u Rožajama 18. decembra 1917. godine. Uoči Drugog svetskog rata bio je službenik Novopazarske banke. Nosilac je Partizanske spomenice 1941.

Za predsednika opštine izabran je 8. avgusta 1945. godine i ostao na toj funkciji do 1. juna 1947. godine. Haso Rožajac je prvi predsednik Novog Pazara koji je bio član KPJ.

Aprila 1946. godine GNO je doneo odluku o osnivanju Uprave samostalnih preduzeća, čiji je zadatak bio da pomognu i ubrzaju razvoj privrede. Prvo što je urađeno bilo je obnavljanje rada crepociglane u Prćenovi 1946. godine. Iste godine u gradu su osnovana trgovinska preduzeća„Granap" I „Rogozna". godinu dana kasnije Trikotaža „Bogoljub Čukić", Ciglocrepana u Trnavi i Stanica za preradu voća. Sredinom 1947. godine trgovinska preduzeća imala su u gradu 46 prodavnica, što je ojačalo pozicije državnog sektora u ovoj oblasti privrede.

Hidrocentralu Ranka Ivkovića je 1946. godine preuzela Elektroprivredna zajednica Srbije. Po naređenju ministra finansija FNRJ 1946. godine izvršena je likvidacija Novopazarske banke.

U ovom periodu počele su sa radom Stručna škola za učenike u trgovini, industriji i zanatstvu školske 1945/46. godine i Učiteljska škola 1946/47. godine. Socijalno-zdravstvena zaštita takođe je oblast kojoj je GNO posvetio pažnju. Na Hadžetu je počela izgradnja nove bolnice, a 1947. godine osnovana je Sanitarno-epidemiološka stanica, čiji je upravnik bio dr Pantelija Gajić.

Odlukom GNO-a 28. novembar prihvaćen je kao Dan oslobođenja Novog Pazara, a prva proslava ovog datuma organizovana je 1945. godine. Pre toga, od 1913. do 1944. godine, izuzimajući period okupacije u dva svetska rata, kao dan oslobođenja grada proslavljan je 23. oktobar. 

Haso Rožajac je posle oslobođenja dobio više priznanja među kojima su Orden Republike sa srebrnim vencem, Orden bratstva i jedinstva, Orden zasluga za narod sa zlatnom zvezdom, Novembarsku nagradu SO, Plaketu SUBNOR-a čiji je aktivista bio niz godina i kao penzioner. Posle predsedničkog mandata radio je kao inspektor Kontrolne komisije NR Srbije, poverenik za saobraćaj, direktor preduzeća,, Ukras" u Novom Pazaru.

Umro je 14. februara 1991. godine i sahranjen na Gazilaru . 

 

 

Sijarić Safet: rođen je l952. godine u Godijevu kod Bijelog Polja. Osnovnu školu pohađao je u rodnom Godijevu te na Sipanju i u Loznoj a srednju u Novom Pazaru i u Peći, nakon čega završava studije opšte književnosti na Filozofskom fakultetu u Sarajevu. U samostalnim izdanjima objavio je romane: Vučja gora, San o dragom kamenu, Rod i dom, Udar orla, Glas divine, Zmijski vez, te pripovijest Žena s tromeđe. Veći broj priča ovog pisca objavljen je u raznim časopisima i listovima, a jedna od njih, priča Stari pastir, i na engleskom jeziku. Pisac je zastupljen u nekoliko reprezentativnih izbora savremene bošnjačke i bosanskohercegovačke pripovijetke. Najznačajnije književne nagrade su mu: nagrada Izdavačke kuće „Bosanska riječ“ za roman godine (Udar orla), nagrada Radija BiH za radiodramu, te dvaput zaredom prva nagrada Susreta „Zija Dizdarević“ za pripovijetku. Rukopis Rod i dom je proglašen najboljim romanom na konkursu Soroš fondacije – Otvoreno društvo BiH za l998. godinu, međutim autoru nagrada nije uručena iz formalnih razloga. Taj slučaj je uslovio da naslov u kratkom roku doživi dva izdanja, jedno u Bosni i Hercegovini a drugo u Crnoj Gori, dobitnik je nagrade Ćamilovog pera.

 

 

Stanić Simo: rođen je u Novom Pazaru 1863. godine po zanimanju je bio  trgovac. Za predsednika opštine je postavljen 1918. godine i mandat mu je trajao do 1. juna 1919 godine. Posebnim rešenjem su postavljeni i članovi privremene opštinske uprave. Prvi Stanićev mandat trajao je do juna 1919. godine. Ne zna se zbog čega je tada postavljen drugi predsednik. 

U toku prvog mandata Odbor je najviše radio na obezbeđivanju javnog reda i mira u gradu, rešavanju problema snabdevanja i socijalne zaštite, komunalnim i stambenim problemima, bavio se trošarinom i cenama. U ovom periodu nastavile su sa radom osnovne škole, Gimnazija, Zanatsko-trgovačka i Ženska zanatska škola. Sve škole su radile u privatnim zgradama.

Stanić je posle nepunih sedam meseci smenjen i imenovan novi predsednik.

Posle prvih opštinskih izbora 1920. godine Simo Stanić je aktivno učestvovao u političkom životu grada. 

Rešenjem načelnika Raškog okruga Simo Stanić je ponovo postavljen za predsednika Novog Pazara. jula 1919. godine, Ovu funkciju vršio je do 23. avgusta 1920. godine.  Umro je u Novom Pazaru 1933. godine.

 

 

Stikić Dragomir: rođen je u selu Rudno na Goliji 1883. godine, a u Novi Pazar je došao 27. novembra 1913. godine. Stolar po zanimanju i vlasnik stolarske radionice, Stikić je na vanrednim opštinskim izborima novembra 1922. godine izabran za predsednika. Bio je prvi predsednik Novopazarske opštine iz redova Demokratske stranke. Na toj funkciji je ostao do redovnih izbora 1923. godine.

U toku njegovog mandata došlo je do privremenog smirivanja političkih sukoba između Radikala i Džemijeta, izazvanih događajima 1922. godine, (osnivanje Džemijeta, atentat na Živka Šušića i dolazak Koste Pećanca u Novi Pazar). Kao ugledni građanin i predsednik Dragomir Stikić je dao znatan doprinos smirivanju situacije u gradu. Obezbedio je to ličnim angažovanjem i aktivnošću Odbora.

U ovom periodu najviše se radilo na obezbeđivanju zdrave vode za piće, higijeni grada, uređenju komunalnih objekata, održavanju higijene na pijacama, ugostiteljskim, trgovačkim i zanatskim radnjama i čuvanju javnog reda i mira. Novi Pazar je bio poznat po većem broju česama. lako ova voda nije bila čista, ona je korišćena za piće i sve druge higijenske potrebe. Po savetu lekara Gradske epidemiološke službe Stikić je prvi predsednik koji je organizovao postavljanje pumpi u gradu, kojima su zamenjivane česme sve do izgradnje gradskog vodovoda posle Drugog svetskog rata.

Na periferiji grada, ispod Tepeta, 1923. godine počela je da radi prva Ciglana. Njen vlasnik bio je preduzimač Ivan Brušija. Cigla je izrađivana ručno, a zapošljavala je 20 sezonskih radnika.

Stikić je bio veoma strog kada su se na sednicama Odbora razmatrale molbe za prijem u građanstvo, posebno prema domaćinstvima sa sela koja su tražila da pređu u grad. Prema kazivanjima savremenika on je kao predsednik redovno obilazio poslovne objekte u gradu, opominjao, čak i grdio vlasnike neurednih radnji. Nije se ustručavao ni štapom da udari vlasnike kad bi im više puta zaticao neuredne radnje. Zahtevao je od nadležnih opštinskih službi stalnu kontrolu radnji, kafana, pijaca i drugih javnih objekata, kao i primenu odgovarajućih mera protiv svih koji krše državne i opštinske propise.

Letopis Gimnazije registrovao je da je školske 1922/23. godine osnovano društvo „Šah". Članovi društva bili su profesori i učenici, a kasnije i ostali građani. Bilo je to prvo šahovsko društvo u Novom Pazaru od 1912. godine.

Dragomir Stikić pripada grupi onih građana, zanatlija i preduzetnika koji su izgrađivali i unapređivali Novi Pazar između dva svetska rata. Umro je u Novom Pazaru 1959. godine.

 

 

Šušević Nazif:  Rođen  je 1860. godine u Novom Pazaru, školovao se u Istanbulu, gdje mu je boravio i otac Salih, prema kazivanju porodice, tu je stekao široko znanje iz islamskih nauka, arapskog turskog i persijskog jezika, kao i geografije. Po povratku iz Istanbula radio je u novopazarskoj medresi u kojoj je obavljao dužnost upravnika. Živio je u porodičnoj kući u Novom Pazaru, u ulici Šuševski sokak, današnja ulica Ramiza Koce. Radio je u Skoplju, Prištini i Sarajevu, gde je u medresama držao predavanja iz arapskog, turskog i persiskog jezika. Poslednji je alhamijado pjesnik iz Novog Pazara. 

Pored znanja orijentalnih jezika, što je svakako imalo uticaja na njegov književni rad, Nazif Šušević je dobro poznavao i kaligrafiju. Uradio je preko stotinu levhi, kaligrafskih zapisa, na papiru i na staklu. Većina levhi je darivana džamijama u Sandžaku, a jedan dio je ponijet i u Istanbul. Kada su 1944. godine bugarski vojnici zaposjeli kuću Šuševića uništili su veći dio Nazif efendijine ostavštine, kao i samu kuću, koja je jedna od rijetko očuvanih kuća orijentalnog stila u Novom Pazaru.

Nazif Šušević je umro u Novom Pazaru 1923. godine. nažalost, nije sačuvana slika Nazif efendije Šuševića. Jedina  koju je imao uništio je samo nekoliko dana prije svoje smrti.

 

 

Tabaković Sulejman: rođen u Novom Pazaru, sredinom 19. vijeka pisao pjesme na bosanskom jeziku (arapskim slovima). Autor je Divana – zbirke pjesama iz 1861/62. godine. Takođe je njegovo djelo, spjev u rukopisu Ibrahim terzija koji ima 265 stihova. Taj rukopis je objavio Hamza Sulejman Purić 1941. godine u Mostaru.

 

 

Terzić Amela: atletikičarka, rođena 2. januara 1993. godine u Priboju, Na Evropskom prvenstvu u atletici u Talinu, osvojila je dve zlatne medalje i bila juniorski šampion na Evropskom prvenstvu u krosu 2012. godine. Takođe je dobila medalju na 1500 metara na Svetskom omladinskom i svetskom prvenstvu za mlade i zlatne medalje na Evropsko prvenstvo.

Terzić živi u Novom Pazaru (trener Rifat Zilkić). Osvojila je zlatne značke za najboljeg mladog sportistu Srbije u 2011. i 2012. godini.

Učestvovala je na svetskom prvenstvu za juniore u Španiji Barselona 1.500 m.,

Juniorska trka 2013 Evropsko ekipno prvenstvo — Litvanija Kaunas,  800 m., Evropsko prvenstvo za mlađe seniore Finska Tampere, Finska 1.500 m.,

Svetsko prvenstvoRusija Moskva, Rusija 1.500 m.,

Evropsko prvenstvo u krosu Srbija Beograd, Srbija 6 km.,

2014 Evropsko ekipno prvenstvo —  Letonija Riga,  800 m.,

Evropsko prvenstvo Švajcarska Cirih, 1.500 m.,

Evropsko prvenstvo u krosu Bugarska Samokov, 6 km.,

2015. Evropsko prvenstvo u dvorani Češka Prag,  3.000 m.  

Potrebno je napomenuti da je atletičarka Amela Terzić uspela  da uradi ono što mnoge srpske atletičarke nisu uspele 50 godina. Pretrčala je stazu u Staroj Zagori 20. juna 2015, na takmičenju Druge lige Evropskog ekipnog prvanetva u trci na 800 metara   za minut, 59 sekundi i 90 stotinki, što je za 60 stotinki bolje od ranijeg rekorda Srbije na 800 metara Vere Nikolić. Tako da  je obezbedila učešće na Olimpijskim igrama 2016. u Rio de Žaneiru.

 

 

Ugljanin Sulejman: rođen je 20. novembra 1953. godine u Bošnjačkoj mahali u Kosovskoj Mitrovici, od oca Murata i majke Vehibe, peti po redu od ukupno sedmoro djece. Oženjen je Mersijom (Čaprić). Ima četvoro djece, tri kćerke i sina.

Doktor je stomatologije i specijalista stomatološke protetike. Pet godina stomatološkog fakulteta i tri godine specijalizacije stomatološke protetike završio je u Sarajevu. Postdiplomske studije prekinuo je u četvrtom semestru zbog početka rata u BIH, aprila 1992. godine. Aktivno se bavio sportom od 1969.g. do 1979.godine. 12. godina radio kao stomatolog u Medicinskom centru u Novom Pazaru, bavio se naučnim istraživanjem, od početka jugoslovenske krize svoj rad je posvjetio zaštiti ljudskih, građanskih i nacionalnih prava Bošnjaka i izgradnji demokratije na prostoru bivše Jugoslavije. Član je izvršnog odbora SDA od njenog osnivanja u Sarajevu 26. maja 1990. godine, predsjednik SDA Sandžaka od 29. jula 1990. godine, predsjednik BNV Sandžaka od 11. maja 1991. godine, potpredsjednik SDA za bivšu Jugoslaviju (izabran na Kongresu SDA u Sarajevu 30.11.1991. godine). Na Skupštini BNV Sandžaka ponovo je izabran, 10.05.1998. godine, za predsjednika Vijeća za naredni petogodišnji mandate.

Na novembarskim izborima 1996. godine u SRJ izabran je za saveznog poslanika u Vijeću građana Savezne Skupštine SRJ ispred Koalicije "Lista za Sandak dr. Sulejman Ugljanin". Od 1991. godine aktivno je učestvovao u međunarodnim forumima na razrješenju jugoslovenske krize. Na direktnim izborima, septembra 2004. godine, izabran je za predsjednika opštine Novi Pazar. 2008. godine je izabran za ministra u Vladi Srbije, gde je formirao Kancelariju za održivi razvoj nedovoljno razvijenih područja.

Na direktnim izborima, septembra 2004. godine, izabran je za predsjednika opštine Novi Pazar. Za vrijeme obavljanja dužnosti predsjednika opštine Novi Pazar imao je velike uspjehe. Tokom njegovog mandata opština je dobila status grada, Novi Pazar je dobio Državni univerzitet, poboljšana je putna infrastruktura.

Na Parlamentarnim izborima održanim 16. marta 2014. godine izabran je za narodnog poslanika u Skupštini Srbije na bošnjačkoj manjinskoj listi „SDA Sandžaka – dr. Sulejman Ugljanin“.

Nosioc je liste „Za bošnjačko jedinstvo“ koja je na izborima za Bošnjačko nacionalno vijeće 26. oktobra 2014. godine osvojila 19 mandata (od ukupno 35). Konstitutivnoj sjednici održanoj 17. novembra 2014. godine izabran je za predsjednika Bošnjačkog nacionalnog vijeća.

 

 

Vasić Miodrag: rođen je u Novom Pazaru 12. decembra 1919. godine. Pre izbora za predsednika, više od deset godina bio je sekretar NOO, što mu je omogućilo da dobro upozna probleme opštine, sadržaj i metode rada većeg broja predsednika. Mandat mu je trajao od 21. decembar 1957. do 12. decembar 1959.

U vreme Vasićevog predsedničkg mandata održan je u Ljubljani VII kongres SKJ, ocenivši da je radničko samoupravljanje ubrzalo svestrani razvoj zemlje, ojačalo njenu materijalnu i kadrovsku osnovu i pozitivno uticalo na životni standard.

U toku ovog mandata na Goliji je osnovan Ovčarnik, insistiralo se na racionalnom korišćenju neobrađenog poljoprivrednog zemljišta u društvenoj, zadružnoj i privatnoj svojini. Urađena je studija i projekat za podizanje plantažnih voćnjaka i pogona za preradu voća. Zbog ovih projekata Miodrag Vasić imao je velikih prigovora od ljudi iz sela i nekih aktivista u gradu, iako je sve radio uz saglasnost nadležnih organa Sreza i NR Srbije.

Od infrastrukturnih objekata grad je dobio prvi armirano betonski most preko reke Raške u centru grada i prvi put savremeno uređenu glavnu Ulicu 28. novembar. Da bi novopazarska čaršija bila pošteđena čestih bujica koje su dolazile iz sliva potoka Đurđevi stupovi, podignute su kaskade i plantažni voćnjak na celoj površini ovog sliva. Tako je grad sačuvan od poplava i zaustavljena je dalja erozija zemljišta.

U leto 1959. godine Novi Pazar je bio domaćin šestih Sandžačkih igara.

Po isteku svog predsedničkog mandata Miodrag Vasić je završio započete studije agronomije. Bio je direktor Zemljoradničke zadruge„Vojin Popović", koju je vrlo uspešno vodio, što se odrazilo na unapređenje poljoprivredne proizvodnje. Od 1968. godine radio je u Beogradu kao direktor Poljoprivrednog kombinata „Makiš".

 

 

Zatrić Alija (1929-2009) je bio jedan od najpoznatijih hirurga u bivšoj Jugoslaviji. Tada je Novi  Pazar bio mala sredina pa je dr. Alija, poznat i kao Alica, svoje usavršavanje nastavio u inostranstvu. Specijalizirao je hirurgiju u Americi. 

 

 

Zilkić Rifat: rođen 1962.  godine u Orašu, svi uspjesi novopazarske atletike vezani su za ime Rifata Zilkića, sportskog oca Darka Radomirovića, Edina Zukovića, Azre Eminović, Emira Koce, Teodore Simović, Selme Mustafić, Nenada Radanovića, Amele Terzić i plejade sadašnjih mladih šampiona koji osvajaju medalje gde god da se pojave. Pisati o Rifatu Zilkiću znači pisati o jugoslovenskoj atletici osamdesetih godina. Mnogo prostora bi nam trebalo da "prikažemo" sve uspjehe ovog vrsnog atletičara dugih staza i maratona. Njegove specijalnosti su bile trke na 5.000 i 10.000 metara. Još kao student Fakulteta za fizičko vaspitanje postao je juniorski prvak države u ovim disciplinama. Skoro sa svakog takmičenja Zilkić se vraćao sa jednom od medalja.

Nikada nije respektovao protivnike. Uvijek je trčao "svoju trku a svi su protivnici zazirali od ovog žilavog i čvrstog Novopazarca.

Na Sandžačkim igrama pojavio se u Višegradu 1983. godine. Bila je to 29-ta Sandžaklijada.   Rifat Zilkić, u trci na 1.500 metara imao je dva najjača protivnika. Bili su to Rušid Nurković iz Rožaja i Slavko Kuzmanović iz   Užica. Bila je to najuzbudljivija trka MOSI za sva vremena. Odlučivali su hiljaditi dijelovi sekunde. Ipak, Zilkić je bio prvi (3:58,5), drugo mjesto pripalo je Nurkoviću a treći je bio proslavljeni as Kuzmanović.

Na istim Igrama, u trci na 3.000 metara Kuzmanović se revanširao Zilkiću kome je pripala srebrna medalja.

Naredne godine Prijepolje je bilo domaćin 30. jubilarnih Igara. Na ovim Igrama Rifat Zilkić kiti se bronzanim medaljama, i u trci na 1.500 kao i na 3.000 metara. Na 1.500 metara Rušid Nurković iz Rožaja "ubija" zlato a Zoran Šibalić iz Užica srebro. Zoran Šibalić kiti se zlatom u trci na 3.000 metara a Marko Madžgal iz Mojkovca srebrom. Zilkić uzima bronzu a Slavno Kuznmanović je na četvrtom mjestu što je iznenađenje.

Pljevlja su 1985. godine domaćin 31. Sandžačkih igara. Igre je otvorio predsjednik Predsjedništva Crne Gore Branislav Šoškić. Odmah poslije svečanog otvaranja trka muškaraca na 1.500 metara. Rifat Zilkić trijumfuje nad Šibalićem i postavlja novi rekord Igara u ovoj disciplini sa vremenom od (3:35,6). Do tada rekord je držao Bajo Kontić iz Bijelog Polja postignut u Prijepolju 1974. godine. Zilkićev rekord je 4 sekunde bolji. Dva dana kasnije trka na 3.000 metara. Na Sportskom centru u Pljevljima oko 15.000 posmatrača. Ubitačna trka asova Zilkića, Kuzmanovića, Šibalića, Erovića i drugih. Zilkić trijumfuje (8:29,2). Drugo mjesto pripada Kuzmanoviću (8:29,3) a treći je Šibalić (8:35,6). Bile su to "Rifatove Igre".

Te godine, ali i narednih, Zilkić je na mnogim domaćim i stranim takmičenjima. Sa domaćih takmičenja ređaju se medalje iz Varaždina, Ćuprije, Maribora, Splita, Beograda...

Beograd je 1988. godine "uveo" svoj maraton. Na njemu učestvuje preko šesnaest hiljada Ijudi svih uzrasta. U najtežoj trci na 23 kilometra trijumfuje Rifat Zilkić čije ‘će ime ostati zapisano zlatnim slovima kao prvog beogradskog maratonca. Na ovom maratonu, prvo mjesto za rekreativce (10.000 m) zauzima još jedan Pešterac, bio je to Šefket Bilalović član AK "Sjenica" a njegov klupski drug Beka Šoljanin zauzima 26. mjesto dok Bekim Muftarević kao najmlađi senior (44 mjesto) stiče pravo takmičenja na Omladinskom šampi- onatu u Budimpešti. Brzonogi Zilkić se, posredstvom JAT-a (bio sponzor Maratona), te godine našao na Njujorškom maratonu. 

 

 

Zekavica Miodrag:  rođen je1922. godine u Ivanjičkom srezu u selu Erčegama. Predsednički mandate mu je trajao od 12. decembar 1959 do 3. juna 1963.

Bio je prvi predsednik Novopazarske opštine koja obuhvatala i sva sela bivšeg Deževskog sreza. Na samom početku njegovog predsedničkog mandata velika suša zadesila je ovaj kraj, što se negativno odrazilo na sve grane poljoprivrede i elektroprivrede. U njegovom mandate Skupština opštine osnovala je više novih ustanova i preduzeća. Preduzeće „Čistoća" formirano je 1960. godine, osnovana je Komunalna banka Novi Pazar, Zavod za zapošljavanje radnika i Zavod za zdravstvenu zaštitu. Turistički savez opštine oformljenje 1961. godine, a ubrzo je nikla i Modna konfekcija „Stanica Spasojević". Šumsko gazdinstvo „Rogozna" osnovano je 1962. godine, kao i Radna organizacija za održavanje, rekonstrukciju i izgradnju regionalnih i magistralnih puteva. Fabrika obuće „Ras" počela je sa radom 1. oktobra 1963. godine, a iste godine je osnovan i Zavod za urbanizam.

U ovom periodu izmenjeni su i nazivi nekih preduzeća. Tako je fabrika tekstilnih proizvoda dobila naziv Tekstilni kombinat „Raška", fabrika mermera dobila je naziv „Ukras" a Zemljoradnička zadruga „Vojin Popović". Celokupno poljoprivredno zemljište opštinskog fonda preneto je na Zadrugu.

U Novom Pazaru i Deževi završena je izgradnja magacina poljoprivrednih proizvoda; posebna pažnja posvećena je unapređenju voćarstva, ratarstva i stočarstva u ovom kraju; više se radilo na zdravstvenom prosvećivanju stanovništva, posebno na seoskom području; u celoj zemlji je 1961. godine urađen popis stanovništva. Širenje vodovodne mreže, izgradnja filtera za gradski vodovod i postepena izgradnja seoskih vodovoda bile su važne i koordinirane komunalne i zdravstvene akcije na području opštine.

Na svečanoj sednici SO-e 1962. godine doneta je odluka da se Josip Broz Tito proglasi za počasnog građanina Novog Pazara.

Po isteku predsedničkog mandata Miodrag Zekavica je bio generalni direktor TK „Raška". Po preseljenju za Beograd 1969. godine radio je u „Progresu", preduzeću za spoljnu trgovinu i bio njegov predstavnik u Sofiji do penzinisanja. 

U Beogradu se 2006. godine završio njegov radni i životni vek.