M

Mahmutović Meho: rođen je 14. oktobra 1966. godine u Novom Pazaru, specijalista je pedijatar. Njegov predsednički mandat trajao je od 14. septembar  1912. do 2009. godine.  Titulu doktora medicinskih nauka stekao je 25. februara 2013. godine, odbranivši rad na temu "Ehokardiografska procena mase leve komore, kod dece sportista". Do sada je objavio i prezentovao 23 stručna rada iz oblasti pedijatrije. Redovan je učesnik pedijatrijskih kongresa i sekcija. Govori engleski i ruski jezik.

Član je predsedništva pedijatrijske sekcije Srbije; stručne redakcije časopisa „Moj doktor", u Beogradu; bio član republičke stručne komisije za pedijatriju Ministarstva zdravlja i član Komisije za reproduktivno zdravlje Republike Srbije. Stalni je saradnik UNICEF-a i Instituta za majku i dete Novi Beograd. Učestvovao je u organizaciji i realizaciji donacije Vlade Luksemburga, zahvaljujući kojoj je izgradjena nova zgrada dečjeg odeljenja Zdravstvenog centra, opremljena najsavremenijom medicinskom opremom. Član je predsedništva Sandžačke demokratske partije (SDP) i predsednik odbora za zdravstvo.

Tokom njegovog mandata Novom Pazaru se otvaraju vrata prema Evropi i svetu. Grad postaje   neizostavni partner mnogim lokalnim samoupravama, stiče prijatelje među ekonomski najuticajnijim zemljama i gradovima i doživljava svoj infrastrukturni i institucionalni procvat. Vlada Srbije promenila je svoj odnos prema Novom Pazaru, koji napokon postaje mesto značajnih ulaganja u infrastrukturu i privredu, čemu je doprinelo i angažovanje gradonačelnika Mahmutovića.

On je i prvi gradonačelnik iz Srbije, koji je na poziv američkog predsedni Obame prisustvovao Molitvenom doručku u Vašingtonu,februara 2015. godine.  

 Vlada Srbije donijela je odluku o imenovanju dr Meha Mahmutovića za državnog sekretara u Ministarstvu zdravlja.

 

 

Mulahodović Jonuzaga: drugi predsednik za vreme okupacije bio je Jonuzaga Mulahodović, rođen je u Novom Pazaru 1886. godine. Za predsednika je postavljen 1. marta 1942. od nadležnih organa nemačke komande u gradu.

Za vreme njegovog mandata, u toku 1943. izvršena je prinudna mobilizacija Muslimana sa područja Deževskog sreza. 

U period njegovog mandata rad opštinskih službi i rešavanje životnih pitanja građana odvijali su se u izuzetno složenim i teškim uslovima u okupiranom gradu. Sednice Odbora redovno su održavane jer su se u životu svih stanovnika svakodnevno pojavljivali brojni problemi koje je trebalo rešavati. Jonuzaga je bio u stalnoj vezi sa kmetovima i rukovodiocima pojedinih opštinskih službi što je doprinelo njegovom i opštinskom uspešnijem radu.

S pažnjom se pristupalo higijeni i uređenju grada, čistoći i redu na pijacama, popravkama ulica, mostova i česama, organizovanju trošarinske službe i održavanju javnog reda i mira. Snabdevanje grada osnovnim životnim namirnicama i u ratnim uslovima bilo je dosta uspešno. Zahvaljujući poslovnim vezama sa Beogradom i drugim mestima u Srbiji i saradnjom sa Albanijom dobro su se snalazili trgovci, zanatlije i ugostitelji u gradu.  

Jonuzaga je savesno, pošteno i časno obavljao svoju odgovornu funkciju predsednika Novog Pazara.

Međutim, odmah posle oslobođenja počelo je hapšenje ljudi koji su bili na važnijim funkcijama u organima proalbanske vlasti. Krajem novembra 1944. godine uhapšen je i Jonuzaga jer je bio predsednik Novopazarske opštine, ali je posle kraće istrage pušten na slobodu.   Jonuzaga je jedan od retkih predsednika većeg grada pod okupacijom koji nije osuđen na smrt. Bio je zahvalan svima koji su mu u tome pomogli. Nastavio je da živi u gradu i da u miru radi svoj posao, kao što je živeo i radio pre rata. Umro je u Novom Pazaru 1951. godine.

 

 

Mušović Ejup dr.: rođen je 1930. godine, u Suhodolu u Tutinu. Osnovnu školu je završio u Suhodolu, gimnaziju u Novom Pazaru, a Filozofski fakultet u Beogradu, gdje je, na Odjeljenju za historiju, diplomirao 1957. godine. Vodeći je bošnjački historičar sa područja Sandžaka i jedan od najvećih istraživača područja Sandžaka i njegovog kultumo-historijskog naslijeđa uopšte. 

Po završetku studija radi: prvo kao profesor historije, a onda i kao direktor, u Osnovnoj školi Bogoljub Čukić" u Tutinu.

Iz Tutina se seli za Novi Pazar, i u narednih deceniju i nešto više radi kao profesor historije u ovdašnjoj Učiteljskoj školi i Gimnaziji. 

U periodu od 1959. do 1971. godine obavljao je dužnost honorarnog direktora novopazarskog Muzeja „Ras”, a od 1971. godine je i zvanično imenovan za direktora ove institucije. Od tada se počinje znatno intenzivnije baviti kultuno-historijskim naslijeđem Novog Pazara, Tutina i okoline, pokrećući u isto vrijeme niz projekata na rasvjetljavanju mnogih značajnih događaja i pojava iz prošlosti novopazarskog i sandžačkog kraja uopšte. Sistematska arheološka istraživanja ovog područja, te kompleksna istraživanja kulturnog naslijeđa (historijska, historijsko- umjetnička, etnografska i dr.), kao i radovi na konzervaciji, restauraciji i prezentaciji spomenika kulture sandžačkih Bošnjaka u tom periodu zabilježiće znatan napredak, što će rezultirati značajnim pomakom u naučnom rasvjetljavanju mnogih pojedinosti vezanih za ovaj kraj i život u njemu kroz razne historijske periode.

Godine 1977. pokreće Novopazarski zbornik, naučni časopis koji je vremenom izrastao u posebnu naučno-istraživačku i kulturnu instituciju visokog renomea i jednu od vodećih publikacija ovakve vrste u cijeloj zemlji.

Uporedo sa radom u Muzeju, intenzivno se bavi naučno-istraživačkim radom, tako da će, 1978. godine, na Filozofskom fakultetu u Beogradu, odbraniti doktorsku disertaciju pod nazivom "Etnički procesi i etnička straktura stanovništa Novog Pazara”.

Napisao je veliki broj naučnih i drugih radova i knjiga, od kojih se izdvajaju: Novi Pazar i okolina; Etnički procesi i etnička struktura stanovništva Novog Pazara; Tutin i okolina: Bogoljub Čukić, narodni heroj: Muslimansko stanovništvo od pada despotovine 1459. i njegova sudbina; Džamije u Novom Pazaru; Sermija; Muslimani Crne Gore (posthumno izdanje). Osim knjiga, veoma značajni su i njegovi radovi objavljeni u raznim naučnim časopisima. zbornicima. drugim periodičnim izdanjima i novinama.

Pored intenzivnog naučno-istraživačkog rada, te rada na utemeljenju i razvoju Muzeja, značajan doprinos dao je i u osnivanju drugih kulturnih institucija i kulturao-umjetničkih manifestacija u Novom Pazaru, kao i u organizovanju brojnih naučnih skupova i savjetovanja arheologa, etnologa, konzervatora, muzejskih i arhivskih radnika i dr.

Godine 1994. iz štampe mu je izašla i zbirka pripovjedaka „Sermija”, za koju je nagrađen specijalnom nagradom „Ćamil Sijarić”.

Dobitnik je niza nagrada i priznanja od Republičkog zavoda za zaštitu spomenika kulture Srbije, Zavoda za zaštitu spomenika kulture iz Kraljeva, Etnografskog muzeja Srbije, Narodnog muzeja Srbije, Skupštine opštine Novi Pazar, Skupštine opštine Tutin i drugih institucija.

Umro u 65-oj godini života u Novom Pazaru i sahranjen je na novopazarskom građskom mezaiju Gazilar.

Izvor: monografija “Sandžački Bošnjaci”

 

 

Mirković Petar: rođen je u Nikšićkoj župi 1869.godine. Njegov predsednički mandat trajao je od. 18. avgust 1914. do 21. novembar 1915. godine. Kao ugledni građanin Novog Pazara, po zanimanju trgovac, bio je član delegacije koja je potpisala akt o predaji grada 1912. godine. 

U toku njegovog mandata 1914. godine sa nastavom su počele rad Gimnazija i Opšta zanatsko-trgovačka škola, ali je njihov rad prekinut 1915. godine. Zbog ratnih dejstava austrougarske i nemačke vojske sve škole su prestale sa radom.

U toku ovog mandata počelo je nasipanje i kaldrmisanje opštinskog sokaka na Paricama put Sjenice. 

Okupacija Novog Pazara u Prvom svetskom ratu počela je 21. novembra 1915. godine. Komanda mesta austrougarske vojske odmah je smenila staru i postavila novu opštinsku upravu. Time se završio i prvi predsednički mandat Petra Mirkovića, a drugi mandat je počeo u jesen 1925. do 1926.  godine. 

Umro je u Novom Pazaru 1934. godine.

 

 

Muratbegović Rizahbeg: bio je to drugi predsednik Novog Pazara za vreme okupacije u Prvom svetskom ratu. Rizahbeg je rođen u Novom Pazaru sredinom 19. veka, u bogatoj porodici Muratbegović. Njegov predsednički mandat trajao je od  polovine 1916. do oktobra 1918. godine.

Bio je među najbogatijim Muslimanima u gradu. U ulici Oslobođenja i na Hendeku imao je više svojih kuća i hanova, magaza, pekaru i nekoliko drugih objekata, a u selima na Rogozni imao je preko 200 čifčija. Za vreme okupacije bavio se trgovinom u čemu su mu mnogo pomagale austrougarske vlasti u gradu. Starosedeoci, njegovi savremenici kažu da je Rizahbegova imovina bila tolika da ni sam nije znao šta sve ima.

Bio je član Odbora imenovanog od strane organa okupatorske vlasti. Kao predsednik Rizahbeg je stavio u službu Austrougarske, sebe lično, svoju funkciju i instituciju opštine, ispunjavajući potrebe, zahteve i interese do poslednjeg dana okupacije. U drugoj polovini 1916. godine uspešno je završena akcija prikupljanja dobrovoljaca, Muslimana u austrougarsku vojsku. Novopazarsko područje dalo je oko 2.000, a samo iz grada bilo je oko 300 dobrovoljaca - đurumlija.

Značajan politički događaj bila je Konferencija muslimanskih predstavnika Sandžaka u Sjenici 1917. godine na kojoj je doneta Rezolucija o odvajanju Sandžaka od Srbije. Novi Pazar je na ovom skupu predstavljao Rizahbeg Muratbegović. Organi austrougarske vlasti u gradu imali su u Rizahbega neograničeno poverenje. Kada su sredinom oktobra 1918. godine komande mesta i okruga napustile Novi Pazar, sa njima je u Beč otišao i Rizahbeg Muratbegović. On je iz Beča stigao do Turske, gde je nekoliko godina posle rata i umro. Niko od rodbine i savremenika ne zna bliže podatke o godini njegove smrti.

 

 

Murić  Fevzija: rođen je u Novom Pazaru 12. maja 1954. godine. Stomatolog.

Na opštinskim izborima koji su održani novembra 1996. godine izabrani su odbornici Skupštine opštine Novi Pazar. Skupština je imala ukupno 47 odbornika, od toga 33 Koalicije za Sandžak dr Sulejman Ugljanin, među kojima je najveći broj bio iz SDA, deset odbornika SPS; dva Srpske radikalne stranke, i po jedan odbornik Saborne narodne stranke i Grupe građana. Među ovim odbornicima nije bilo žena. Tada je za predsednika izabran Fevzija Murić I mandate mu je trajao od 26. novembra 1996 do 10. jula 1997. 

Skupština je do 10. jula 1997. godine, do kada je trajao njegov kratki mandat, održala 12 sednica, na kojima je razmatrano preko 230 pitanja iz raznih oblasti. Odmah po konstituisanju nova vlast je: Osnovala Regionalni zavod za urbanizam, razvoj i izgradnju; Fond" Rifat Burdžović Tršo"za stipendiranje đaka i studenata; otvoren Fakultet za finansije i bankarstvo BK univerziteta, za koji je Opština plaćala zakup prostora; rekonstruisan gradski park koji je bio u zapuštenom stanju; izvršene pripreme i tamponiran parking prostor iza hotela" Vrbak"; izgrađen vodovod do naselja Mur; započeta vodovodna i kanalizaciona mreža u gradskom naselju Bukreš - gornji deo; rekonstruisani mostovi i putevi na seoskom području. Krajem 1996, godine, 12. decembra, počela je sa radom prva lokalna, privatna televizija u Novom Pazaru, TV„Jedinstvo".

U službenim prostorijama Skupštine opštine Novi Pazar istaknuti su stranački simboli, što nije bilo u skladu sa položajem i ulogom opštine i njenih organa. Isticanje ovih simbola u službenim prostorijama uticalo je na odluku odbornika koji ne pripadaju Stranci demokratske akcije, da ne učestvuju u radu Skupštine.

Da bi se što pre stvorili uslovi za vršenje osnovnih funkcija lokalne samouprave, predlaže se da odluka o obrazovanju Opštinskog veća opštine Novi Pazar stupi na snagu danom donošenja."

Ovom Odlukom. 10. jula 1997. godine prestala je sa radom Skupština opštine Novi Pazar konstituisana 26. novembra 1996. godine. Zajedno sa njom mandat predsednika opštine Novi Pazar prestao je Fevziji Muriću, koji je 2003. godine formirao novu partiju, Starnku za Sandžak, čiji je predsednik. Nastavio je da se bavi politikom i trenutno je pomoćnik gradonačelnika Novog Pazara, zadužen za društvene delatnosti, zdravstvo i socijalnu politiku.

 

 

Muslihudin Abdul Gani: graditelj Altun-Alem džamije koja je podignuta i izgrađena  polovinom XVI vijeka,. Prvi put je spominje putopisac Evlija Čelebija Altun-alem džamija (džamija sa zlatnim alemom-dragim kamenom) nalazi se na središnjem delu Stanbolske džade (sada ulica 1. Maj).  

Pouzdano se zna da je džamiju sagradio, sredinom XVI vijeka. Muslihudin Abdul Gani, poznat i kao Mujezin hodža Al Medini. On je poznat  kao graditelj objekata i u drugim gradovima. Sasvim je sigurno da je graditelj džamije bio bogat čim je izgradio puno objekata, ne samo sakralnih.

U skopskim rukopisima se navodi da je Altun-alem džamija izuzetno građevinsko djelo i da se njoj ravna mogla naći samo u Bursi, Istanbulu i Jedrenu,  te da je na nju podsjećao Taš han u Skoplju.

Muslihudin Abdul Gani je dao da se sagradi Mekteb pored džamije,kuća da se u njoj podučava Kur`anu i da se uče djeca. I ovaj objekat pored Altun-alem džamije, po rangu znatno niža zadužbina, građena je sa utisnutim pečatom monumentalnosti, sa ciljem da podržava arhitekturu džamije.

 

 

 

 

 

A B C Č Ć
D Đ E F
G H I J K
L LJ M N NJ
O P R S Š
T U V Z Ž