"Pustinja prošlih dana i ova zrna sad" - Ajša Bahović

Kad se kaže da je pjesnik „čuđenje u svijetu» često se misli i na refleksije nemira u čovjeku. Na onaj iskričavi duh koji stalno nešto propituje, očekuje odgovor, traži objašnjenje.

U tu je sintagmu utkana i priča o umjetniku kao «vječitom izvorištu začudnosti». Upitanost predstavlja otvoren organon, arhetip djeteta. Odgovor predstavlja organon zatvoren, arhetip biološkog i/iii ideološkog skrbnika. Šta se dešava kada odgovori nisu jasni, tačni? Šta se dešava kada i sistemsko vjerujem postane dijelom zavidne manipulatorske tehnike. Tada, smatraju pobornici ovakvih hipoteza, nastaje poezija.

Taj nemir u čovjeku vremenom se gubi. Tada nastupa kultivisano ravnodušje. Sinhronizovana običajnost. I tada se živi fundamentalna istost. Zaokruženje misaonih procesa prati i učaurenje duha. Covjek postaje monolit: u stilu, komunikaciji, idejama.

Ni jedna duhovna pošast od pomenutih ovom rukopisu nije se desila. I zbog toga on zavrijeđuje zvati se knjigom. Ravnodušje, običajnost i istost jesu konformizam. Stihotvoračko jedinstvo jednog te istog pisma okupatorskih ambicija zbog čijeg «štandovskog obilja» jedan mi je «asfaltni mudrac» rekao: žali bože bukve koja je posječena za takvu unjetnost.

Odlomak iz recenzije Enesa Dazdarevića

BELEŠKA O PISCU

Ajša Bahović jc rođena 29. novembra 1990. godine u Novom Pazaru. Studira Engleski jezik i književnost. Pisanjem poezije i proznih tekstova se bavi još od osnovne škole. Bavi se humanitamim radom, organizovanjem književnih večeri mladih neafirmisanih spisateljica, besjedništvom. Zaljubljenik je u prirodu i žumalistiku.

Sa svojih 20 godina, ambiciozna pjesnikinja svoje stihove troši na zamišljena putovanja, letove u slobodu i duhovne ljubavi. Ajša Bahović živi u Novom Pazaru i svoju inspiraciju nalazi u njegovom specifičnom mentalitetu.